• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Schapengeblaat

Neem ook eens een kijkje op mijn website Schapengeblaat en volg mijn avonturen als schapenvrouwtje van de kudde van de knuffelweide

Communication for Excellence (How Company)

Daar aan de uitgestrekte zee
waar onbekenden tot een groepje werden gevormd
brachten openheid en inzicht groei

Dat is apenliefde deel twee

Heb je deel één al gelezen?

Met gemengde gevoelens staarde Helen naar haar reflectie in het keukenraam, een vreemdeling, bepakt en bezakt met plastic tassen. Het leek wel of haar gezicht een andere vorm had en haar ogen nog blauwer waren.
De keukendeur vloog open. ‘Wat heb jij nou gedaan!’ kermde haar moeder, haar ogen zo groot als schoteltjes.
‘Ik ben naar de kapper geweest.’
‘Ja, dat zie ik ook wel.’
Helen zette de plastic tassen op de keukentafel en trok haar jas uit.
‘Er is wel héél veel vanaf, daar krijg je spijt van. Het duurt een eeuwigheid voor het weer aangegroeid is en dan die kleur, is het geverfd of is het een spoeling?’
‘Verf.’
Mistroostig schudde haar moeder haar hoofd en bestudeerde haar boblijn. ‘Dan krijg je straks dus van die lelijke uitgroei. Ik snap niet dat je voor verf hebt gekozen. Ik snap überhaupt niet waarom je het donkerbruin hebt laten kleuren. Je had prachtig blond haar.’
‘Saai blond haar,’ mompelde Helen.
‘Wat is dat allemaal?’ vroeg haar moeder wijzend op de plastic tassen.
‘Ik heb wat nieuwe kleren gekocht.’
Nieuwsgierig keek ze in één van de tassen, viste er een topje uit en hield het tussen twee vingers omhoog alsof het een vieze onderbroek was.
Helen trok het uit haar handen. ‘Ik heb een mooi jurkje gekocht voor het feestje van Paulina, wil je het zien?’ Trots haalde ze het mouwloze, asymmetrische jurkje tevoorschijn en hield het tegen zich aan.
‘Aubergine?’
‘Ja, mooi he? De verkoopster zei dat het goed bij mijn nieuwe haarkleur past.’
‘Het is wel erg kort en niet echt voor deze tijd van het jaar.’
‘Hij valt net over mijn knieën mama en ik ga er geen wandeling in maken.’
‘Het is in ieder geval nóg een reden om niet met de trein te gaan.’
‘Ik was niet van plan om het thuis al aan te trekken, hoor.’
‘Het is ook veel te uitdagend, dat is vragen om problemen.’
Helen hield het jurkje omhoog en keek er vertwijfeld naar.

Het was zaterdagmiddag. Helen stond op het verlaten perron en keek op het bord dat vlak boven haar hoofd hing. Nog een paar minuten. Ze stak haar handen in de zakken van haar parka en wipte van haar ene voet op de andere. De wind sneed in haar gezicht. Vannacht zou het gaan vriezen.
Haar moeder, die het nog steeds niet eens was met haar beslissing om de trein te nemen, had erop gestaan dat haar vader haar naar het station bracht en vannacht ophaalde zodat ze niet door de kou hoefde te fietsen. Ze moest goed op haar spullen letten in de trein. Ze moest niet in gesprek gaan met buitenlanders of andere vage types. Ze moest in het voorste treinstel gaan zitten vlakbij de machinist. Ze moest ervoor zorgen dat iemand haar vannacht naar haar perron bracht en ze moest meteen bellen zodra ze in de trein zat. Helen wist dat haar moeder het allemaal goed bedoelde, maar ze werd ongelofelijk nerveus van haar en ze voelde zich allesbehalve een volwassen vrouw.
Luid getingel verbrak haar gedachten. Het rode licht naast de spoorwegovergang begon te knipperen en de spoorwegbomen zakten naar beneden. In de verte zag ze het gele gevaarte dichterbij komen.
In de trein scande ze de aanwezigen en ging tegenover een ouder echtpaar zitten. Langzaam kwam de trein in beweging. Helen zuchtte. Over een paar uur zou ze in Amsterdam zijn. Daar zou het wemelen van de verschillende soorten mensen. Dan zou ze opgaan in de massa. Ze negeerde het samentrekken van haar maag en concentreerde zich op het voorbijtrekkende landschap.

© S. v. Deudekom