• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een geheime plek

Hier is rust. Rust en stilte. Soms is het zelfs alsof de wereld daarbuiten niet bestaat. De chaos, de problemen, de mensen die je omver duwen of aan je trekken, ze bestaan even niet meer en dan beeld ik mij in dat dit een geheime plek is. Dat dit park achter de dijk niet zichtbaar is voor anderen en ik me hier kan verstoppen. Vanuit de serre kijk ik uit over de plas. Gisteren stond er veel wind. De schuimkoppen stonden op het water en ik hoorde de boot de gehele dag ritmisch tegen de zijkant van de steiger bonken. Nu is het wateroppervlak zo glad als een spiegel en kan ik er de voorbijdrijvende wolken in zien. De watervogels die gisteren nog beschutting zochten in de sloten, zijn teruggekomen. Ik kijk naar het zwanenkoppel, onafscheidelijk en weer met zijn tweeën. Een paar weken geleden kregen de jongen vliegles en wist ik dat het niet lang meer zou duren. Nu zijn ze verdwenen en hebben vader en moeder het druk met het verdedigen van hun territorium want ze dulden hier geen andere zwanen. Het is hun plas, hun thuis. Iedere indringer wordt direct verjaagd. Was ik maar een beetje zoals een zwaan, standvastig en niet bang om te vechten voor mezelf en mijn plek in deze wereld. Mijn twee eendjes zwemmen langs en draaien hun kopjes opzij. Ze zien me staan achter het grote raam en hopen waarschijnlijk dat ik naar buiten kom om ze te verwennen. Via het houten trapje komen ze uit het water. Al snel staan de twee dikzakken brutaal kwakend op de vlonder en dat terwijl het eerst van die bangeschijters waren. Aan het begin van deze zomer zwommen ze nog weg zodra ik in de buurt kwam, maar ik had geduld en het duurde dan ook niet lang tot ze handtam waren. Ik tuur naar de overkant van het water. De herfst heeft zijn intrede gedaan. Je ziet de kleuren van de bomen aan de overkant met de dag veranderen. Ook de tuin ziet er al kaal uit. Vorige week besloot mijn man de knotwilgen alvast te snoeien. Ineens kon ik de overbuurvrouw aan de andere kant van de sloot weer zien. Ik snoeide de lavendel, trok de eenjarige planten uit de grond, knipte uitgebloeide bloemen uit mijn geliefde vlinderstruiken en plantte alvast bolletjes voor het voorjaar. Verlangend kijk ik naar de lege plek op de vlonder waar niet zo lang geleden nog een hangmat stond. Ja, het zonnebaden en zwemmen is nu echt voorbij. Nog even en ik kan mijn winterjas weer uit de kast trekken. Wie weet, vriest dit jaar de plas helemaal dicht en kunnen we voor het eerst schaatsen. Ach, zo heeft ieder seizoen zijn charme.

Volgende bericht
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: