• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Hakkie, takkie, weg zakkie!

Gisteren kwam ik buiten een buurtbewoonster tegen met haar drie teckeltjes, of …
Eén, twee…huh? Waar was nummer drie gebleven?
Haar jongste teckel, Bram, bleek de laatste weken kuren te hebben. Hij is niet zo lang geleden gecastreerd en sindsdien is hij nogal uit zijn hum.
Nu worden reuen over het algemeen juist een stuk rustiger na een castratie, maar nee, Bram niet. Hij luistert niet meer en is vervelend en snauwerig tegen andere hondjes. Arme Bram, dacht ik. Hij voelt zich vast aangetast in zijn mannelijkheid.

Mijn hond Hobey moest het afgelopen zomer ook ondergaan. Hij zat zichzelf zo verschrikkelijk in de weg. Hij had geen rust meer in zijn kont, maakte ruzie en steeds vaker lag hij hevig te trillen en te piepen, zo zielig.
Hij ontsnapte meerdere malen uit de tuin. Dan ging hij verlangend voor de deur van een buurhondje (lees: lekker teefje) zitten, om haar en haar baasjes, zijn meest verleidelijke serenade te brengen. Jankend als een wolf, zong hij om hun aandacht.
Hij presteerde het zelfs om bijna de plas over te zwemmen, waaraan wij wonen, omdat aan de overkant een hondje (lees: nog lekkerder teefje) werd uitgelaten. We moesten hem met ons bootje achterna varen om hem uit het water te vissen. Dat was wel zo’n beetje de druppel dus HAKKIE, TAKKIE, WEG ZAKKIE!
Nu is hij rustig en gehoorzaam. Hij kan weer al zijn aandacht besteden aan het sjouwen met stokken, het speuren naar konijntjes en het apporteren van ballen. Zijn eigen ballen zijn al lang vergeten…

Niet veel later kwamen we haar weer tegen, deze keer met Bram. Met enige terughoudendheid liet ik Hobey naar hem toegaan en wat er toen gebeurde, was zo grappig. Het vroeg gewoon om een menselijke interpretatie.

‘Hé Bram. Hoe gaat het?’ vroeg Hobey, terwijl hij kwispelend dichterbij kwam.
‘Klote,’ zei Bram verdrietig. ‘Ze hebben m’n ballen weggehaald. Ik voel me net een mietje.’
Hobey stak zijn neus in zijn oor. ‘Ach wat vervelend voor je. Ik weet wat het is. Ik heb ook geen ballen meer.’
‘Echt waar?’ zei Bram. Zijn staart zwaaide voorzichtig heen en weer.
‘Ja, echt. Je bent niet de enige en het went vanzelf.’ Hobey haalde zijn neus uit zijn oor en stak zijn poot naar hem uit. ‘Kop op, joh.’
‘Maar ik ben verminkt.’
Hobey keek onder zijn buik. ‘Je ziet er bijna niets van.’
‘Echt niet?’ vroeg Bram.
Hobey bekeek en besnuffelde zijn litteken. ‘Nee, echt niet.’
Bram was opgelucht. Misschien viel het dan toch allemaal mee.
‘Volgende keer weer spelen?’ vroeg Hobey, die weer zijn poot naar hem uitstak.
‘Doen we!’

Copyright: S. van Deudekom

Vorige bericht
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: