NON FICTIE

Dropveters

Ik was jarig en als je jarig bent, sta je in de belangstelling. Dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde niet middenin een kring staan en bekeken worden door al mijn klasgenootjes.
Ze zongen dat stomme liedje: ‘jarige Jop gaat nooit verloren, trek ‘r aan haar oren, trek ‘r aan haar oren’ en dan kwamen ze naar voren met die grijpers, bah!
Ik heb nooit begrepen wat daar nu zo leuk aan was. Trek aan je eigen oren!
Die muts van karton, hoewel ik die best mooi vond, wilde ik ook niet op, want die kriebelde op mijn hoofd en die gekleurde franjes aan de zijkant hingen voor mijn gezicht. Steeds als ik de muts van mijn hoofd trok, zette de juf of mama hem weer op mijn hoofd. Toch bleef ik hem stug afzetten.
Lieten ze me nu maar gewoon met mijn traktatie rondgaan, een bak vol met van die opgerolde dropveters, dan konden ze me ook niet meer plagen. Dan konden ze aan die veters trekken in plaats van aan mij!

0 reacties op “Dropveters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: