• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een jaar later…

Inzending voor de schrijfwedstrijd met het thema ‘PIJN’ van het literair/cultureel tijdschrift Wassily’s frisbee

Moeder overleed vandaag, een jaar geleden.
Toen de donkere hemel werd verlicht door uiteenspattend geweld, had zij van ons al afscheid genomen en wij van haar. Het was enkel nog wachten op de laatste zucht.
Soms vraag ik me af of ze het vuurwerk nog hoorde en of ze zich toen realiseerde dat haar nieuwe jaar misschien maar enkele uren zou duren. Misschien vroeg ze zich af of ze daarboven werd opgewacht met oliebollen en champagne.
Door een waas keek ik toen omhoog, net als nu, maar de pijn is anders. Het houdt me niet voortdurend meer gevangen. Het duister heeft plaatsgemaakt voor aarzelend licht.
Ik kijk naar het vuurwerk, maar zie het niet. Mijn zus en ik, we houden elkaar vast, moederloos en in het besef dat het nooit meer zoals vroeger zal zijn.
‘We moeten papa even bellen,’ zeg ik.
‘Daar heb ik geen zin in,’ is het korte antwoord.
Ik zucht.
‘Hij kan zelf ook bellen,’ vervolgt ze.
‘Misschien vindt hij het moeilijk.’
Ze snuift.
Ik zeg niets meer.
Het afgelopen jaar was een zware beproeving, want verder moeten zonder moeder was niet alles. We verloren ook onze vader.
We wisten dat hij niet alleen zou blijven. Hij kon nu eenmaal niet alleen zijn.
Het was nota bene moeder die ons erop voorbereid had. Het was duidelijk wat zij wenste voor haar man, die zij vroegtijdig moest verlaten, maar niemand had kunnen voorspellen dat de eenzaamheid hem zo snel in de armen van een ander zou drijven.
Afsluiten! Doorgaan! Leven! waren zijn woorden.
Rustig aan! Niet zo snel! Gun ons tijd! schreeuwden wij zonder geluid.
Gevoelens wisselden elkaar in razendsnel tempo af.
Medelijden, hij was zijn vrouw verloren.
Verontwaardiging, mama leek vergeten.
Schaamte naar de buitenwereld.
Begrip, we wilden hem gelukkig zien.
Boosheid en verdriet, er leek geen plek voor ons te zijn.
Vreemde vingers gingen door moeders spullen, de vingers van een onbekende vrouw. Haar jaloezie en bezitterigheid waren verpakt in prachtige woorden. Dozen werden ingepakt, de foto naast vaders bed vervangen. Moeders aanwezigheid werd stilletjes verdreven.
Haar zogenaamde hulp was respectloos, maar gaf hem lucht, hield hem boven water dus lieten we het maar zo, terwijl wij stilletjes verdronken, die eerste paar maanden van het jaar.
‘Meiden,’ klinkt een bekende stem achter ons en tegelijk draaien we om.
Daar staat hij, onze vader. Alleen.
Zwijgend kijken we naar hem op, woorden zijn niet nodig.
Hij spreidt zijn armen.
Soms wil een mens niets liever dan weglopen, voor zichzelf en voor de wereld, maar er komt een dag dat hij achteromkijkt en beseft dat hij iets waardevols heeft laten liggen. Alleen de sterksten durven terug te keren om de waarheid onder ogen te zien en het verdriet toe te laten.

Copyright: S. Van Deudekom

Vorige bericht
Volgende bericht
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: