• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Gepubliceerd

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 641 andere volgers

Ik herinner mij…

Ik herinner mij dat ik als klein meisje in een hoekje van de woonkamer met mijn poppenhuis en playmobil speelde. Mijn poppenhuis had een échte deurbel en de lampjes in de kamers met ieniemienie lampenkapjes konden allemaal branden. Er stonden meubels in, die ik iedere keer weer ergens anders neerzette. Ik hield van verandering. In mijn poppenhuis woonde een gezin met kinderen en o, wat hadden die het goed! Voor het huis hadden ze een eigen speeltuin met een wip, een glijbaan en draaimolen. Er waren paarden, varkens met biggetjes en kippen met kuikentjes en natuurlijk was er een hond. Het was er echt een gezellige boel. Uren speelde ik ermee, geconcentreerd en helemaal van de wereld. Mijn moeder had geen kind aan mij.

Later stond op precies diezelfde plek mijn vaders computer, een MS-DOS, heette dat. Zo’n lelijke grote kast met floppydisks. Ik weet nog dat ik daar zo nu en dan spelletjes op deed zoals Alley Cat, een poesje wat allerlei opdrachten moest uitvoeren zonder verslonden te worden door een kwaadaardige hond of te verzuipen in een kom met vissen. Ik hoor het repeterende muziekdeuntje nog naklinken in mijn hoofd. Wat een mens al niet onthoudt aan onzin.

Maar goed, mijn poppenhuishoekje was veranderd in een computerhoekje. Ik probeerde me laatst dat moment te herinneren dat ik plotseling te oud was voor mijn poppenhuis en deze opgeruimd werd. Ik kan het me echt niet voor de geest halen. Ik vraag me af hoe ik me voelde op dat moment. Misschien maakte het niet meer uit omdat ik nu ook mijn barbiepoppen had waarmee ik speelde. Zij gingen de weide wereld in, vertoefden zomers in de tuin, zwommen in het heldere water van de vijver waar oranje goudvissen aan hun teentjes knabbelden. Tot ik ook daar te oud voor werd, spelen als een kind. Nu was ik een jong tienermeisje, dat met een dikke bruine boekentas tussen haar zwart rubberen snelbinders geklemd, iedere dag naar de middelbare school fietste, waar ik met mijn jampotglazen niet bepaalt in de smaak viel. Maar als ik van school naar huis reed en helemaal alleen was, fantaseerde ik stiekem dat mijn fiets een paard was en dat ik galoppeerde door de bossen. In mijn beleving was dat ook echt zo. Op die momenten ritselden de boombladeren in de wind, bonkten de hoeven in het zand. Ik kon het zweet van het paard ruiken. Wat was ik toen goed in visualisatie! Maar hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het wordt. Het leven hakt erin. Geen tijd meer voor verzinsels, weg met die fantasieën, of toch niet.

Soms als ik in de stad ben en langs een speelgoedwinkel loop, ga ik naar binnen, alleen maar om te kijken naar het playmobil en de barbiepoppen. Daar is het allemaal mee begonnen, het verzinnen van verhaaltjes en later het verwoorden ervan op papier. Er zullen tijden zijn dat het moeilijker is maar verdwijnen zal het nooit, want bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Vorige bericht
Volgende bericht
Een reactie plaatsen

2 reacties

  1. Hallo Sabine, Je herinnering aan je vroegste spelmomenten doet bij mij ook weer wat opborrelen. Waarom onthoud je je wat je onthoudt? Ik zie het grote bureau van mijn vader op de grote kamer (waar we als kind alleen maar op zondag mochten komen). In dat bureau zaten de spelletjes, o.a. Boerenschroom, waarvan ik de regels niet meer weet, maar er hoorden eetbare fiches bij, die door mijn broers en zusters in de oorlog natuurlijk al opgegeten waren. Dat bureau staat nu in onze huiskamer. In het linkerkastje zit nog steeds wat over is van de spelletjes van vroeger: mijn schaakspel…
    Ach, vroeger ….

    Like

    Beantwoorden
  2. Anoniem

     /  1 december 2014

    Wat leuk om te lezen Sabine. Houd de verhaaltjes in leven zou ik zeggen, daarmee laat je anderen weer even het dagdagelijkse leven ontvluchten. Precies wat je zelf eigenlijk ook doet als je schrijft. Mooi hoor. Complimenten! Leuk om ook deze zijde van je te zien 😉

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: