De struik

Pats!
Mijn vlakke hand belandt op mijn blote plakkerige bovenarm. Ik schiet het platgeslagen insectenlijk met mijn duim en wijsvinger weg en strijk een losgeraakte pluk haar achter mijn oor. De zon schijnt gemeen op mijn lichaam, zweet prikt op mijn huid. Mijn mond is kurkdroog, mijn hoofd bonkt en lijkt te ontploffen steeds als ik me vooroverbuig. Waarom ik vanmorgen ook alweer besloten heb dat die struik er vandaag uit moet, weet ik niet meer, maar ik heb de kracht niet meer om verder te graven. Het gaat me bovendien toch niet lukken. De wortels zitten te diep net als mijn verdriet. Zuchtend laat ik me op de grond zakken en staar een tijdje naar mijn met aarde besmeurde handen. Dan werp ik een blik op de struik. Die lelijke klotestruik die al jaren in onze tuin staat. De struik die hij er maanden geleden al uit zou halen. Mijn beeld wordt steeds troebeler. Kwaad trap ik tegen de spade.
‘Hallo,’ klinkt een stem.
Geschrokken kijk ik op.
Aan het begin van mijn tuinpad staat een vrouw. Ze steekt haar hand omhoog. ‘Ik ben Gina, de nieuwe overbuurvrouw.’
Ik plaats mijn hand boven mijn ogen.
De vrouw gekleed in een mouwloze lange lichtblauwe zomerjurk, komt op haar slippers dichterbij. Haar teennagels zijn donkerroze gelakt. In haar hand houdt ze een flesje water. ‘Ik zag dat je bezig was in de tuin en ik dacht, ik ga even kennis maken.’ Ze steekt me het flesje toe. ‘Je kunt vast wel wat verfrissing gebruiken.’
Ik veeg langs mijn ogen, krabbel overeind en schraap mijn keel. ‘Wat aardig, dank je wel. Ik ben Roos.’ Ik draai meteen het dopje los en drink het flesje zonder adempauze voor de helft leeg.
‘Ik kom als geroepen, zie ik wel.’ Dan knikt ze naar de grond. ‘Moet die struik eruit?’
‘Ja, maar het lukt me niet.’
‘Ik zou me er nog niet eens aan wagen,’ lacht ze. ‘Zulke klusjes laat ik liever aan mijn man over. Daar maak ik mijn handen niet aan vuil.’
‘Mijn man is dood,’ zeg ik.
Mijn nieuwe overbuurvrouw staart me aan en ik vraag me af wat ze denkt. Waarschijnlijk bedenkt ze een manier om zich zo snel mogelijk weer uit de voeten te maken of misschien is ze het nieuwsgierige type en overlaadt ze me zo meteen met vragen of zou ze het meelevende type zijn, klaar om me troostend in haar blote armen te sluiten.
Niets van dat alles blijkt waar.
Ze trekt de spade in één ruk uit de grond en duwt hem resoluut in mijn hand. ‘Het lukt je wel,’ zegt ze zacht maar overtuigd. ‘Je moet niet opgeven.’ Na die woorden draait ze zich om en loopt het tuinpad af. De dunne stof van haar jurk danst rond haar benen.
Ik glimlach en met hernieuwde moed ga ik verder. Laat in de middag, als de zon zich achter een dik en donkergrijs wolkendek verscholen heeft en er dikke druppels rondom mij op de aarde neer roffelen, trek ik kreunend met mijn laatste kracht de struik uit het diepe gat.

© S.van Deudekom

4 gedachten over “De struik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s