• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel twee

Een vogel voor de katHeb je DEEL ÉÉN al gelezen?

Het was bijna vierentwintig jaar geleden. Hij kon het zich nog herinneren als de dag van gisteren. Marie die hem heel voorzichtig vertelde over haar zwangerschap. Het sloeg bij hem in als een bom. Met twee pubers net op de middelbare school was het wel het laatste wat hij verwachtte. Bovendien was hij al over de vijftig en Marie werd bijna veertig, een leeftijd die risico’s met zich mee bracht voor de gezondheid van het kind. Nadat ze echter een week de tijd hadden genomen om erover te praten en aan het idee te wennen, kwamen ze tot het besluit het kindje te laten komen. De maanden die volgden, waren de zwaarste maanden van zijn leven geweest. Marie kreeg last van bekkeninstabiliteit en moest veel rusten. Dat betekende dat hij naast zijn drukke baan ook het huishouden en hun gezin draaiende moest houden. Soms werd ze somber en chagrijnig omdat ze weinig kon en mocht. Dan zat ze rechtop in bed en breide snikkend een paar nieuwe sokjes voor hun ongeboren kind. Hij probeerde haar op te vrolijken met knuffels, verhalen over de kinderen of anekdotes over zijn collega’s, maar vaak was dat tevergeefs. Ze hield hem op afstand, snauwde naar hem en bood dan een paar uur later huilend haar excuses aan. Het kostte hem enorm veel energie. Tijd voor zichzelf had hij niet of nauwelijks. Vogelen deed hij in die maanden maar zelden, maar het leek het allemaal waard te zijn, toen hun gezonde zoon eindelijk ter wereld kwam, niet wetende wat dit onschuldige jongetje allemaal nog teweeg zou brengen in de toekomst. Vooral de laatste jaren had hij zich verschillende keren afgevraagd of ze er wel goed aan hadden gedaan de zwangerschap door te zetten, maar nog nooit had hij dat hardop uitgesproken.
Er stopte een auto voor het huis, een portier sloeg dicht en een paar seconden later werd de sleutel in het slot van de voordeur gestoken. Na een kort getoeter reed de auto verder. Hij luisterde naar het vertrouwde geluid van haar voetstappen in de gang en haar gerommel in de keuken en vroeg zich af of ze wel eens dezelfde gedachten had gehad als hij. Als dat zo was liet ze het in ieder geval niet merken. Toen hij haar de trap op hoorde komen, schoof hij zijn benen over de rand van het bed en zette zijn blote voeten op het zachte tapijt.Hij spitste zijn oren en hoorde haar heel zachtjes kreunen. ‘Heb je hulp nodig?’ riep hij.
‘Nee hoor, het lukt wel.’
Hij schudde zijn hoofd. Na een paar minuten liep hij naar de gang en keek naar beneden.
Met een van pijn vertrokken gezicht stond ze halverwege de trap.
‘Kom,’ zei hij zacht. ‘Ik heb je plekje niet voor niets warm gehouden.’ Hij liep een paar treden naar beneden en stak zijn hand uit.
Aarzelend keek ze hem aan en pakte toen zijn hand.

Het was zondagmiddag. Onno opende de deur voor zijn dochter. Ze gaf hem een kus en deed een stapje opzij. ‘Dit is nou Anne.’ Met haar handen maakte ze een sierlijke beweging alsof ze een groots kunstwerk onthulde.
Onno zag eerst een enorme bos bloemen, daarachter een jonge vrouw met lange vuurrode haren. Hij keek naar het ringetje in haar sproetige neus en toen naar het zilveren bolletje vlak onder haar lip. Verbaasd was hij niet. Zijn dochter viel nu eenmaal op aparte types. Louise was zelf ook niet zo gewoontjes met haar gitzwarte haren, versierd met paarse en blauwe plukjes. Het deed hem denken aan een tropische vogel. Alternatief, noemden ze dat. Het maakte hem allemaal niet uit. Hij was trots op zijn dochter.
Hij knikte de nieuwe vrouw in haar leven vriendelijk toe en stak zijn hand uit. Ze gaf een stevige handdruk. Marie sloeg verrast haar handen ineen toen ze de bloemen zag. Ze knuffelde haar dochter en omhelsde ook Anne om haar te bedanken.
‘Ben jij ook fotografe?’ voeg Onno toen Anne één van Louise’s foto’s aan de muur bekeek.
‘Nee, ik heb een eigen kapperszaak.’
‘Dat is handig.’ Hij streek over zijn haren en gaf haar een knipoog.
‘Bij mij om de hoek,’ klonk het uit de keuken.
‘We hebben elkaar daar ontmoet,’ vulde Anne aan met een glimlach om haar lippen.
Hij glimlachte terug en bood haar een plekje aan op de bank. Net toen hij tegenover haar in zijn fauteuil wilde gaan zitten, zag hij de glimmende zwarte Audi van zijn oudste zoon voor het huis stoppen. Zijn schoondochter stapte uit de auto en trok haar rokje recht.
‘Dat is onze zoon Joris samen met zijn vrouw,’ zei hij tegen Anne voordat hij de gang in liep om de deur te openen.
Zijn schoondochter tuitte haar rode lippen en kuste de lucht naast zijn wangen. Lichtelijk bedwelmd door de scherpe geur van haar bloemige parfum, keek hij naar de hoge hakken van haar pumps, die ritmisch klikklakten op de plavuizen. Joris liep telefonerend achter haar aan en stak ter begroeting enkel zijn hand op.
Hij was het intussen gewend. Zijn zoon was een druk bezet man, was vrijwel altijd aan het werk en had daardoor weinig aandacht voor iets anders, of iemand anders. Hij zag hoe Joris vluchtig een kus op de wang van Marie drukte, haar een envelop gaf en naar de achterkamer liep waar hij op het hoekje van de secretaire zijn gesprek voortzette.
‘Belangrijke zaak,’ verklaarde Jennifer toen ze een stukje door haar knieën zakte en Marie stijfjes omhelsde. Met haar lange gelakte nagel tikte ze op de envelop. ‘Het is een cadeaubon van die hobbywinkel waar je altijd naartoe gaat. Dan kun je weer nieuwe spulletjes halen voor je borduursels en zo.’
Marie glimlachte naar haar. ‘Dank je wel schat.’
‘Mama kan niet meer borduren,’ merkte Louise droogjes vanuit de deuropening op.
Jennifer negeerde haar opmerking en ging in de fauteuil zitten. Ze sloeg haar benen over elkaar en onderwierp de roodharige vrouw tegenover haar aan een onderzoekende blik. Anne stak haar hand uit en stelde zichzelf voor.
Onno zag het verbeten gezicht van Louise. Zachtjes maar dwingend duwde hij haar terug de keuken in en wees naar de bloemen die ze al voor de helft in een kristallen vaas had geschikt.
Zijn dochter slaakte een diepe zucht en maakte zwijgend af waar ze mee begonnen was.
Ondertussen klapte hij het deksel van de doos open en keek naar de slagroomtaart, die aan de bovenkant rijkelijk versierd was met mandarijnstukjes, aardbeien en chocoladekrullen en rondom met een dikke laag nougatine. Hij drukte de zijkanten van de doos naar beneden en pakte een mes om de taart aan te snijden.
‘Kijk eens mam,’ zei Louise toen ze de laatste bloem in de vaas zette.
‘Ze zijn prachtig,’ antwoordde Marie. Ze tilde de vaas op en droeg hem voorzichtig naar de woonkamer. Onno keek haar na.
‘Hoe gaat het met mama?’ vroeg Louise zodra ze uit de keuken was verdwenen.
Onno zette het mes in de taart en haalde zijn schouders op.
‘Ik voel me een beetje schuldig, pap. Ik kom veel te weinig langs.’
‘We hebben toch wekelijks contact?’
‘Telefonisch.’
‘Dat maakt niet uit.’
‘Ik vind van wel.’
Hij likte een beetje slagroom van zijn vinger. ‘Je moet je niet schuldig voelen.’
‘Misschien moet ik maar eens op zoek gaan naar een andere woning, iets dichterbij, zodat ik wat vaker op en neer kan rijden en meer voor jullie kan doen.’
Onno legde het mes neer en keek haar aan. Ze had dezelfde grote blauwe ogen als haar moeder, maar door de dikke zwarte lijntjes die ze er altijd omheen tekende, leken ze veel kleiner. ‘Daar help je je moeder niet mee. Ze zou zich alleen maar schuldig voelen. Bovendien woon je op een prima locatie voor je werk.’
‘Dat weet ik wel, maar aan die twee daar hebben jullie ook niet veel.’
Hij negeerde de bekritiserende toon in haar stem. ‘Joris heeft het druk, net als jij.’
‘Pa, kom op. Joris en Jennifer wonen hier zowat om de hoek, maar interesse tonen of een beetje hulp aanbieden, ho maar. Die tuthola komt verdorie aanzetten met een cadeaukaart van een hobbyzaak, en dan maakt ze ook nog zo’n stomme opmerking dat het voor haar borduursels is, hoe lomp kun je zijn.’ Nijdig begon ze het snijafval van de bloemen met haar handen bij elkaar te vegen. Ze rolde alles in het cellofaan.
‘Je moet je niet zo druk maken,’ kalmeerde Onno haar.
Met haar linkerelleboog duwde ze de klink van de achterdeur naar beneden. ‘Komt Jeffrey ook?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Als hij dronken of stoned is, schop ik hem eruit!’ zei ze en ze beende naar de groencontainer.

 

Een reactie plaatsen

2 reacties

  1. Harmen

     /  31 januari 2016

    Weer een mooi stuk👍🏻

    Like

    Beantwoorden
  2. Anoniem

     /  1 februari 2016

    Top, ben nu al benieuwd naar deel 3

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s