• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel drie

Een vogel voor de katHeb je DEEL TWEE al gelezen?

‘Ik begreep van Jennifer dat je weer een nieuwe zaak hebt aangenomen?’ Onno gaf Joris een grote slagroompunt.
‘Ja, dat klopt.’ Hij ging op de leuning van de fauteuil zitten.
Jennifer veerde omhoog en wierp een blik op zijn bordje. ‘Is dat slagroomtaart? Dat hoef ik niet hoor.’
Verbaasd keek Onno haar aan. ‘Lust je geen slagroomtaart?’
Ze trok haar neus op. ‘Nee, véél te vet.’
Louise zette de kopjes koffie één voor één op tafel.
Afwerend zwaaide Jennifer met haar handen. ‘Geen koffie voor mij. Ik ben al een tijdje aan het minderen met de koffie. Zo ongezond, al die cafeïne en zo, en je gaat er heel erg van uit je mond ruiken. Ik heb liever een glaasje water.’
Zonder iets te zeggen schoof Louise het kopje door naar Anne.
Marie gaf een klopje op haar schouder. ‘Ik ga het wel even halen.’
‘Is het een grote zaak?’ vervolgde Onno het gesprek met zijn zoon.
‘Ja behoorlijk, maar hou nu maar op met vragen,’ reageerde hij kortaf.
‘Praat je niet graag over je werk?’ vroeg Anne.
‘Hij is advocaat,’ zei Jennifer hooghartig. ‘Hij heeft zwijgplicht.’
Joris prikte een gekonfijte kers aan zijn vorkje en keek zijn vader aan. ‘Jennifer is zwanger.’
Jennifer haalde uit en gaf hem een harde klap tegen zijn arm. De kers vloog van het vorkje en belandde voor hem op de grond. ‘Waarom vertel je dat nou!’
‘Geweldig!’ Onno sloeg zijn handen ineen. Hij werd opa!
‘Wat is geweldig?’ vroeg Marie, die achter hem verscheen.
‘Niks!’ snauwde Jennifer voordat iemand iets kon zeggen. Ze keek Joris vernietigend aan, die nonchalant zijn schouders ophaalde. ‘Ik wilde niemand blij maken met een dooie mus!’ beet ze hem toe.
‘Begrijp ik het goed?’ vroeg Marie voorzichtig.
Jennifer rolde verveeld met haar ogen, bukte zich om de kers van de grond te rapen en smeet deze op het schoteltje van haar man.
‘We laten het weghalen,’ zei Joris.
Er volgde een ongemakkelijke stilte.
Marie liet zich naast Anne op de bank zakken en staarde naar haar zoon, die achteloos in zijn koffie roerde. Het glas water in haar hand schudde zachtjes heen en weer.
Louise nam het glas voorzichtig uit haar handen en zette het op de salontafel.
Het geluid van Joris’ telefoon doorbrak de stilte. Hij graaide in zijn zak en keek naar het schermpje. ‘Deze móet ik even nemen,’ zei hij en hij maakte een sprintje naar de keuken.
Onno streek zachtjes over de schouder van Marie. In haar voorhoofd ontwaarde hij een diepe rimpel. Ze keek hem aan alsof ze iets belangrijks wilde zeggen, maar op dat moment werd er hard op het raam getikt. Het was Jeffrey. Grijnzend drukte hij zijn voorhoofd tegen het pas gewassen raam en zwaaide uitbundig om vervolgens drie keer zijn handen in de lucht te gooien en ‘hoera’ te roepen.
‘O god, ook dat nog,’ verzuchtte Louise.

‘Gefeliciteerd met je wijfie, pa.’ Jeffrey sloeg hem op zijn schouder.
Onno greep naar de jassen aan de kapstok om zijn evenwicht te behouden. Hij zuchtte en sloot voor een kort moment zijn ogen. Hij zag wuivend riet aan de oever van een plas en zijn Marietje die languit op een deken lag, één hand onder haar hoofd, de andere rustend op haar dikke buik. De kleine jongen naast haar op het kleed sabbelde op een stukje brood, die eigenlijk voor de eenden bedoeld was. Marie zag dat hij naar hen keek en blies hem een kushandje toe. Haar gezicht straalde. Ze was de mooiste vrouw ter wereld.
‘Mamaatje!’ klonk het vanuit de woonkamer. ‘Hiep, hiep, hoera!’
Hij zag nog net hoe Jeffrey haar weer op de grond zette.
‘Doe eens voorzichtig!’ beet Louise hem toe.
Hij stak zijn middelvinger naar haar op.
Geërgerd wendde ze haar blik af.
‘Hoe gaat het met je, lieverd?’ vroeg Marie.
‘Uitstékend!’ Hij streek een pluk haar uit zijn gezicht en keek naar Anne. Zachtjes floot hij tussen zijn tanden en knikte goedkeurend.
Anne stak haar hand uit. ‘Jij bent dus Jeffrey, leuk om je te ontmoeten.’
Hij vernauwde zijn ogen tot spleetjes. ‘Wat heeft ze allemaal over mij verteld?’
Louise mompelde iets onverstaanbaars.
‘Ik heb wel eens gehoord dat roodharige vrouwen veel geiler zijn, klopt dat?’ Hij liet zich naast Anne op de bank vallen.
‘Jeffrey!’ waarschuwde Onno.
Jennifer proestte het uit.
Louise wierp haar een vernietigende blik toe.
‘Wat nou, dat heb ik echt gehoord hoor, daar is zelfs een uitdrukking voor. Hoe was die ook alweer.’ Bedenkelijk tikte hij met zijn wijsvinger tegen zijn lip. ‘O, ik weet het alweer! Hoe roestiger het dak, hoe natter de kelder!’
‘Nu is het wel genoeg,’ zei Marie en ze wierp een verontschuldigende blik naar Anne.
Jeffrey haalde grinnikend zijn schouders op.
‘Wat wil je drinken?’ vroeg Onno.
‘Doe maar een biertje.’
‘Dat hebben we niet,’ loog hij.
‘Jezus christus!’
‘Wil je slagroomtaart?’ vroeg Marie.
‘Rot op met je taart.’
Louise sprong uit de bank omhoog. ‘Wat kom je hier eigenlijk doen, flikker lekker op als je niet normaal kunt doen!’
‘Hou je bek, bitch!’ riep Jeffrey, die nu ook overeind schoot.
Snuivend stonden ze tegenover elkaar.
‘Jullie lijken wel twee stieren,’ merkte Jennifer droogjes op terwijl ze één van haar nagels vijlde.
‘Wat gebeurt er hier verdomme allemaal! Ik kan zo toch geen gesprek voeren!’ Joris stond met zijn telefoon tegen zijn borst gedrukt in de deuropening.
Louise pakte Annes hand en duwde Jeffrey opzij. ‘Wij zijn weg.’
Onno zag het vermoeide gezicht van zijn vrouw. ‘Ik denk dat het beter is als jullie allemaal gaan,’ hoorde hij zichzelf zeggen. Zijn stem was ijzig kalm.
Hij hoorde de voordeur dichtslaan, kopjes op tafel trilden op hun schoteltjes. Er gingen seconden voorbij, of waren het minuten, hij wist het niet, maar toen hij gejammer hoorde, knipperde hij met zijn ogen en keek om zich heen. Weg, ze waren allemaal weg, behalve Marie. Ze stond midden in de kamer met haar handen voor haar gezicht. Haar schouders schokten. Hij trok haar dicht tegen zich aan en aaide zachtjes over haar hoofd. ‘Niet huilen, Marietje.’

 

Een reactie plaatsen

4 reacties

  1. Harmen

     /  4 februari 2016

    Laat Marietje maar weer snel lachen, op naar deel 4

    Like

    Beantwoorden
  2. Anoniem

     /  5 februari 2016

    Top weer, leest zo weg alsof het voelt dat ikzelf in de kamer aanwezig ben, wacht in spanning op deel 4. Nicole

    Like

    Beantwoorden
  3. Wat een verschrikking, die kinderen. Je schrijft zeer pakkend!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s