• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel vier

Een vogel voor de kat

Heb je deel drie al gelezen?

Onno zat stilzwijgend naast Marie in de wachtruimte reumatologie en observeerde het echtpaar dat tegenover hen zat. De man zat met zijn armen over elkaar geslagen naar het grijsgevlamde linoleum op de vloer te staren. De vrouw naast hem deed hetzelfde maar had haar handen in haar schoot liggen. Zo nu en dan haalde de man zijn neus op waardoor zijn grote borstelige snor op en neer wipte. Onno vroeg zich af wie van hen de patiënt was. Naast het echtpaar, een paar stoelen verderop zat een dikke vrouw met een vlekkerige blos op haar wangen. Haar korte grijsblonde haren stonden alle kanten op. Hij wist niet of dat kwam door de harde wind buiten of dat dit gewoon haar kapsel was. De vrouw hield haar bril tegen het licht van de TL-lampen en kneep haar ogen samen. Haar plastic kuipstoeltje kraakte toen ze voorover boog om haar tas van de grond te pakken. Ze trok er een katoenen zakdoek uit waar ze fanatiek haar brillenglazen mee poetste.
Onno’s gedachten dwaalden af naar zondagmiddag. Het had een leuke middag moeten worden samen met de kinderen, maar het was uitgelopen op een fiasco, zoals dat wel vaker het geval was.
Hij keek opzij naar Marie, die doelloos in één of ander roddelmagazine bladerde. Ze zag er moe uit. Hij was zelf ook moe. Het hele gebeuren had duidelijk zijn tol geëist op hun beider fysieke én emotionele gesteldheid. Hij dacht aan zijn kleinkind wat nooit ter wereld zou komen. Hij vond het verdrietig, maar hij begreep het wel. Joris was een workaholic en Jennifer, nou ja, die had het vooral druk met het uitgeven van zijn geld. Er was geen plaats voor een kindje in hun leven. Hoe kort het moment echter ook was, hij had zich heel even trots gevoeld en verheugd. Hij snapte niet hoe Joris het zo plompverloren had kunnen vertellen, alsof het niets was, gevoelloos bijna. Jennifer had gelijk. Hij had hen blij gemaakt met een dooie mus.
Voor zijn ogen verscheen het beeld van het bruine, levenloze vogeltje, die hij een paar weken geleden onder de coniferen in de achtertuin had gevonden. Hij had een kuiltje gemaakt en het diertje daarin begraven.
Waarschijnlijk kwam er nooit een ander kleinkind. Die kans was zo klein. Joris en Jennifer waren er misschien wel nooit aan toe en Louise hield van vrouwen. Dat betekende natuurlijk niet per definitie dat ze geen moeder kon worden, maar hij had haar nog nooit over kinderen horen praten. Bovendien duurden haar relaties nooit erg lang. Het was dus nog maar de vraag of Anne wel een blijvertje was. En dan was er nog Jeffrey, die alcohol en drugs gebruikte. Dat verminderde de kwaliteit van je zaad had hij eens ergens gelezen.
Hij schrok op van Marie die hem zachtjes aanstootte. Ze was aan de beurt.

De blauwe reiger stond al tenminste een kwartier als een standbeeld geduldig in het ondiepe water te wachten op een prooi. Ineens schoot zijn kop pijlsnel naar voren. Met zijn oranje snavel viste hij zijn spartelende slachtoffer genadeloos uit het water en slokte hem in één keer naar binnen.
Onno liet zijn verrekijker zakken en keek opzij naar Fred, die de dop van de thermoskan draaide. Het sloepje kabbelde zachtjes heen en weer.
‘We zijn gisteren weer bij de reumatoloog geweest.’
‘En?’
‘De uitslag van het onderzoek was niet zo best.’
Fred schonk een bekertje koffie in en gaf deze aan Onno. ‘Dat is rot om te horen, vriend.’
Onno haalde zijn schouders op. ‘We hadden het wel verwacht.’ Hij nam een slok van zijn koffie. ‘Ze heeft een injectie gehad, een reumaremmer. Je raadt nooit wat voor spul het is.’
‘Wat dan?’
‘Goud.’
Fred keek hem verwonderd aan.
‘Ja echt. Het is één of andere goudverbinding?’
‘Merkwaardig.’
‘Het is nog troep ook, maar ja, welk medicijn niet.’
Fred knikte instemmend.
‘De reumatoloog adviseerde ons om naar Zuid-Spanje te verhuizen. Het klimaat daar schijnt veel beter te zijn voor mensen met reuma en je hebt er kuuroorden speciaal voor reumapatiënten, maar ja, wat denkt die man, dat we zomaar alles en iedereen achterlaten en naar Spanje verkassen?’
‘Het is het overwegen waard.’
Hij keek verbaasd opzij. ‘Serieus?’
‘Ja, als het beter is voor Marie, waarom niet?’
‘Maar, we kennen daar helemaal niemand.’
‘Jullie ontmoeten toch vanzelf nieuwe mensen?’
Onno staarde voor zich uit.
‘Wat vindt Marie ervan?’
‘Dat weet ik niet, we hebben het er nog niet over gehad,’ mompelde hij.
Fred klopte hem op zijn schouder. ‘Praat er samen over. Denk er over na. Neem Marie mee op vakantie, dat zal jullie sowieso goed doen. Bekijk de omgeving samen, bezoek zo’n kuuroord. Jullie hoeven toch niet meteen te emigreren.’
‘Nee, dat is zo.’

Het was de volgende dag nog vroeg in de morgen toen hij met een smoes van huis ging. Hij had een telefoontje gehad van Koos, de eigenaar van de rijwielzaak in het dorp. De nieuwe fietsen stonden klaar. Marie wist er helemaal niets van. Hij was niet zo goed in het bewaren van verrassingen, maar deze keer was het hem gelukt om zijn mond niet voorbij te praten.
Het was maanden geleden dat ze voor het laatst op haar fiets was gestapt. Het ging gewoon niet meer. Het deed teveel pijn aan haar knieën.
Toen hij de elektrische fiets voor haar verjaardag uitzocht, besloot hij er ook maar één voor zichzelf aan te schaffen. Tenslotte was hij ook de jongste niet meer en nu konden ze er weer samen op uit, fietstochtjes maken, net als vroeger. Koos was zo aardig geweest om de twee fietsen achter in zijn bus te zetten en hem naar huis te brengen. Het was een fijne kerel. Nu stonden ze te glimmen in de garage. Om die van Marie zat een grote strik, misschien een beetje kinderachtig, maar dat kon hem niets schelen. Met zijn handen in zijn zij en een tevreden glimlach op zijn gezicht keek hij naar de fietsen. Hij kon niet wachten om haar gezicht te zien.
Zijn blik viel op de stapel folders op zijn werkbank. Hij had nagedacht over het advies van de reumatoloog om naar Zuid-Spanje te verhuizen en over zijn gesprek met Fred. Zijn goede vriend had gelijk. Het was inderdaad iets waar ze eens serieus over moesten gaan nadenken. Niet alleen het klimaat zou goed zijn voor Marie, de rust ook en daarom was hij vanmiddag naar een intermediair geweest, waar hij een hele hoop informatie had ingewonnen over het aankopen van ontroerend goed in het buitenland. Misschien was het wat overhaast, maar hij wilde gewoon zeker weten of het überhaupt wel mogelijk was. Hij pakte de folders van de werkbank en rolde ze op in zijn handen. Toen greep hij naar het touwtje van de garagedeur en gaf er een ruk aan.
Vanavond zou hij het eens aankaarten bij Marie. Ze had er vast ook al over nagedacht. Maar eerst was het tijd om haar te verrassen.
Toen hij binnen kwam, zag hij op de keukentafel twee lege koffiekopjes staan en een glas dat voor de helft gevuld was met water. Naast één van de koffiekopjes lag een in elkaar gefrommeld papieren zakdoekje. Ingespannen luisterde hij naar de stemmen in de woonkamer. Hij verstevigde de grip op de folders in zijn hand. De deur naar de woonkamer piepte zachtjes toen hij hem een zetje gaf. Drie paar ogen keken hem aan.

 

Een reactie plaatsen

2 reacties

  1. Nicole Jongbloets

     /  11 februari 2016

    Subliem weer, vooral die vergelijking blij maken met “een dooie mus”, en daarna het stukje over het begraven van het musje, ben benieuwd wie er op bezoek is, kijk nu alweer uit naar deel 5
    Groetjes,
    Nicole

    Like

    Beantwoorden
  2. Nicole

     /  17 februari 2016

    Ik heb dit deel nu pas gelezen en deel 5 gelijk erachteraan. Maak er maar een boek van 😉
    Ben benieuwd hoe het verder gaat.
    👍🏻😘

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: