• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel zes

Een vogel voor de kat

Heb je deel vijf al gelezen?

Voorzichtig opende hij de deur van de slaapkamer en keek naar binnen. Marie lag op haar linkerzij, haar benen een beetje opgetrokken, één hand onder haar kussen, de andere erbovenop. Haar gezicht was ontspannen. Geen tekenen van pijn of verdriet. Stilletjes liep hij naar binnen en aaide haar fluweelzachte wang, zacht door de veelvuldige donshaartjes.
Bij het voelen van zijn aanraking, opende ze haar ogen, een glimlach verscheen om haar lippen.
Opgelucht glimlachte hij terug.
‘Kom je bij me liggen?’ vroeg ze.
Hij kroop achter haar en ging dicht tegen haar aan liggen, terwijl hij zijn vingers door die van haar vlocht. Zo lagen ze een tijdje, lepeltje-lepeltje.
‘Het spijt me,’ verbrak ze plotseling de stilte.
‘Jij hoeft je nergens voor te verontschuldigen, ik heb me misdragen. Ik weet niet wat me bezielde. Ik raakte mijn geduld gewoon even kwijt.’
‘Het is mijn schuld.’
‘Nee, dat komt niet door jou.’
‘Jawel, ik ben veranderd, ons hele leven is veranderd, allemaal door die stomme reuma, míjn reuma.’ Ze draaide haar gezicht in haar kussen en snikte.
Onno trok haar steviger tegen zich aan. ‘Als je denkt dat ik daardoor mijn geduld verloor en boos werd, heb je het mis. Ja, jouw ziekte heeft inderdaad veel voor ons veranderd en het zal in de toekomst nog wel meer in ons leven gaan veranderen, maar je kunt toch niet spreken over schuld? We moeten ons gewoon aanpassen en er het beste van maken. Ik neem jou niets kwalijk. Ik hou van je, nog net zoveel als altijd.’
Ze haalde haar neus op. ‘Het is niet alleen mijn ziekte die me veranderd heeft.’
‘Dat weet ik. Het is ook de spanning die de kinderen steeds weer teweegbrengen, de problemen, de onrust en onenigheid. We hebben er allebei last van. Ik zou ook willen dat het anders was.’
‘Dat bedoel ik niet.’
‘Wat bedoel je dan?’
Ze zei niets.
‘Marie?’
‘Niets, laat maar.’
Hij veerde overeind en draaide haar om. Vochtige strepen liepen over haar gezicht.
‘Ik vind het vreselijk om je te zien huilen.’
‘Wil je echt naar Zuid-Spanje toe?’
‘Als dat beter is voor jou, ja, maar dat is iets waar we rustig samen over moeten praten. Het is een hele stap en jij moet het natuurlijk ook willen.’
‘Ik had het me zo anders voorgesteld. Het enige wat ik wilde, was in alle rust genieten van onze kinderen en van elkaar, maar die rust is ver te zoeken, echt genieten van de kinderen lukt me door alle problemen eigenlijk al jaren niet meer en het enige wat ik nu vooral nog wil, is geen pijn meer hebben, maar dat kan niet.’
‘Je zult daar minder pijn hebben.’
Haar lip trilde. Een traan rolde langs de brug van haar neus naar beneden. ‘Ik schaam me zo,’ klonk het gesmoord toen ze haar gezicht tegen zijn borst drukte.
‘Waarvoor?’
Ze hief haar gezicht op. ‘Voor de opluchting die ik voel.’
Niet-begrijpend keek hij haar aan.
‘Als ik me voorstel dat we gaan verhuizen naar Zuid-Spanje, ver weg…van alles.’
‘Mijn lieve, mooie Marietje. Je hoeft je helemaal nergens voor te schamen,’ zei hij met schorre stem en drukte een innige kus op haar lippen.

Onno wierp een blik op Marie, die met een tevreden, bijna kinderlijke glimlach op haar gezicht naast hem reed en over het water uitkeek. De ferme frisse wind, die haar haren door de war blies en haar neus en wangen rood kleurde, deerde haar niet. Soepel draaide ze de trappers van haar nieuwe fiets in het rond. Het was lang geleden dat ze samen zo ontspannen hadden gefietst, nou ja ontspannen. Nu ze min of meer serieus overwogen naar het buitenland te verhuizen, was het één grote warboel van gedachten geworden in zijn hoofd, want er kwam natuurlijk heel veel bij kijken.
Eerst moesten ze op zoek gaan naar een geschikte betaalbare woning en als ze die hadden gevonden, moesten ze te zijner tijd natuurlijk hun huidige woning verkopen. Alleen dat gegeven bezorgde hem al de zenuwen. Hij was gehecht aan het huis met het knusse achtertuintje. Ze waren er vlak na hun trouwen gaan wonen. Hun kinderen waren er geboren. Het zou niet meevallen om het te verlaten, wetende dat ze er nooit meer konden terugkeren. Hij vroeg zich af wat de reactie van de kinderen zou zijn. Joris dacht waarschijnlijk alleen aan de zakelijke, financiële kant van het verhaal. Louise zou eerst verdrietig zijn, maar het dan zeker begrijpen en hen helpen waar ze kon en Jeffrey…het was niet te voorspellen hoe Jeffrey zou reageren.
Een grote zwerm ganzen vloog over hen heen en streek luid gakkend neer in het kanaal.
Onno vroeg zich af of hij nog veel zou vogelen als hij in Spanje woonde. Hij wist dat Spanje een zeer rijke vogelpopulatie had. Hij had laatst nog een artikel gelezen in een vogeltijdschrift, over het Donana National Park in het zuiden van Spanje, een tussenstop voor veel vogels tijdens de migratie, maar of dat in de buurt lag van de plek waar ze zich zouden gaan vestigen wist hij niet. Hij moest zich er binnenkort maar eens in gaan verdiepen. Hij volgde Marie die het fietspad verliet en haar weg vervolgde richting het centrum waar ze een kop koffie gingen drinken.

Het koffiehuisje met zijn traditionele trapgevel en de langwerpige ramen versierd met glas en lood ruitjes, lag net als de meeste horecagelegenheden aan het met kinderkopjes bestrate plein in het midden van het centrum. Het was hun favoriete plekje. Regelmatig brachten ze een bezoek aan het koffiehuisje, soms met zijn tweetjes, maar meestal samen met Fred en Paula. Zo ook vandaag. Binnen was het behaaglijk warm, in de openhaard in de achterkamer knapperde een vuurtje. Onno zag hun vrienden bij het raam zitten. Toen Paula hem zag kijken, veerde ze even omhoog uit haar stoel en zwaaide. Hij zwaaide terug. Wat zou hij hen gaan missen.
Jarenlang had Fred bij hen in de straat gewoond. Eerst met zijn vrouw, later alleen. Hij was al vroeg weduwnaar geworden, kinderen had hij niet. Hij en Alice waren na een aantal miskramen altijd kinderloos gebleven. Alice overleed aan kanker een dag na de geboorte van Jeffrey. Onno kon het zich nog herinneren als de dag van gisteren. De tegenstrijdigheid. Een geboorte en een sterfgeval in één week. Vreugde en verdriet. Twee vriendinnen die elkaar die week niet meer hadden gezien, allebei aan een ander bed gekluisterd, de één wachtend op een nieuw leven, de ander wachtend op de dood. Na die noodlottige dag hadden ze er alles aan gedaan om hun goede vriend te steunen, maar het was uiteindelijk de kersverse baby geweest die Fred de meeste troost had gebracht die eerste eenzame weken na de dood van zijn vrouw.
Bijna negen jaar geleden kwam Paula in Freds leven, een gescheiden vrouw met één volwassen dochter. Fred werd opnieuw verliefd, iets wat hij eigenlijk niet meer had verwacht. Het duurde dan ook niet lang voordat hij zijn huis te koop zette en bij Paula introk.
Hoewel het allemaal erg snel ging kon Onno alleen maar blij en dankbaar zijn dat Fred het geluk opnieuw had gevonden bij Paula. Ze was een lieve en zorgzame vrouw en ze was ook een hele goede vriendin van Marie geworden.
De serveerster kwam naar hen toe, zei hen vriendelijk gedag en ging hen voor naar het tafeltje. Hun bestelling hoefde ze eigenlijk niet meer op te nemen want die was iedere keer hetzelfde, vier cappuccino en vier chocoladebollen, maar toch vroeg ze er altijd even naar.
Onno hielp Marie uit haar jas en drapeerde deze over haar stoel.
‘Je ziet er opgewekt uit,’ zei Paula tegen haar.
Marie trok haar handschoenen uit en bewoog haar vingers op en neer. ‘We hebben een heel eind langs het kanaal gefietst. Ik heb in tijden niet zo genoten.’
‘Dus de fiets bevalt goed?’
‘Het beste verjaardagscadeau ooit!’
‘Hebben jullie nog nagedacht over emigratie?’ vroeg Fred.
Onno keek even naar Marie en knikte. ‘We denken er serieus over na. We gaan een vakantie boeken om de omgeving daar te bekijken en wat van die kuuroorden te bezoeken.’
‘Dan komt dit verjaardagcadeau vast van pas,’ zei Paula en legde een cadeau voor Marie op tafel.
‘Dat had toch helemaal niet gehoeven?’
Paula gaf haar een knipoog. ‘Maak nou maar open?’
Marie trok het papier open en haalde er een grote strooien zonnehoed uit met brede randen, versierd met een gehaakt lint. Beduusd liet ze het uiteinde van het lichtblauwe lint door haar vingers glijden. ‘Hij is prachtig, dank jullie wel.’
‘Zet eens op?’ vroeg Onno.
Marie zette de hoed op haar hoofd.
‘Hij staat je mooi!’ riep Paula.
‘Beeldschoon,’ zei Fred met een knipoog.
Marie sloeg haar blik neer en zette de hoed weer af.
Bezorgd boog Paula zich over de tafel en pakte haar handen vast. ‘Wat is er?’
‘Ik vind het gewoon moeilijk allemaal.’
‘Dat begrijp ik, maar er nog niets beslist. Ga eerst maar eens lekker genieten van een vakantie, dat zal jullie allebei goed doen.’
‘Waarom gaan jullie niet met ons mee op vakantie?’ stelde Onno voor.
De zorgelijke blik van Marie verdween als sneeuw voor de zon.
Op dat moment klonk er een ijzige gil, gevolgd door het geluid van gebroken glas. Ze doken alle vier in elkaar. Er was een stoel door één van de ramen naar binnen gegooid. Buiten op het terras werd geroepen en geschreeuwd. Onno zag twee mannen achter elkaar aan rennen. De voorste man werd door zijn achtervolger bij zijn arm gegrepen en over een tafeltje geslingerd. Het slachtoffer bleef ineengedoken op de grond liggen, terwijl de ander hem nog een paar harde trappen uitdeelde.
‘Ik wil hier weg,’ hoorde hij Marie zeggen.
Er verscheen een derde man. In zijn hand fonkelde een mes.
Onno slikte moeizaam, hij voelde zijn hartslag versnellen en voor een ogenblik leek het alsof alles rondom hem stil viel. Er was geen beweging meer, geen geluid.
Toen schoot hij met een ruk overeind. Zijn stoel klapte met veel kabaal op de grond. Fred greep zijn pols vast, maar hij rukte zich los. Hij moest naar buiten, nu!

 

Een reactie plaatsen

3 reacties

  1. Nicole Jongbloets

     /  29 februari 2016

    Top weer, wat een thrilling end!!!, Schrijf maar snel weer verder…………………Gr, Nicole Jongbloets

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Zo! Je houdt de spanning er lekker in 🙂

    Like

    Beantwoorden
  3. Olga Meertens

     /  8 maart 2016

    Mooi geschreven, Sabine weer spannend.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: