• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Gepubliceerd

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 641 andere volgers

Een vogel voor de kat deel zeven

Een vogel voor de kat

Heb je deel zes al gelezen?

Hij lag languit op zijn rug en keek omhoog. De hemel was blauw. Kleine witte wolken dreven langzaam voorbij. De lucht was lauwwarm. Vredig was het echter niet. Een zwerm meeuwen cirkelde krijsend boven zijn hoofd. Hij vroeg zich af hoe lang hij hier eigenlijk al lag, hij kon het zich niet herinneren. Het geschreeuw van de zeevogels werd luider en luider. Het schelle geluid deed pijn, drong tot diep in zijn wezen door. Hij wilde zijn handen tegen zijn oren drukken, maar besefte toen dat hij zijn lichaam niet kon bewegen. Hij kneep zijn ogen dicht, probeerde zich af te sluiten voor de herrie die de vogels veroorzaakte. Na een tijdje werd het stil. Het enige wat hij hoorde, was een zacht geruis. Hij opende zijn ogen. De meeuwen waren verdwenen. Nu vlogen er andere, véél grotere vogels. Hij schatte ze een meter lang van kop tot staart en hun vleugels hadden een vleugelspanwijdte van zeker twee tot drie meter. Volkomen gebiologeerd aanschouwde hij de tientallen vogels, die om elkaar heen vlogen, zwevend op de wind. Plotseling dook één van hen omlaag. Met zijn klauwen vervaarlijk vooruit gestoken vloog hij recht op hem af. Hij voelde zijn hartslag versnellen, wilde schreeuwen, wegrennen, in elkaar duiken. Het lukte hem niet. Hij zette zich schrap. De klauwen van het dier drongen in zijn vlees. Hij hapte naar lucht. Met wijd opengesperde ogen keek hij naar de vale gier die bovenop hem zat. De imposante vogel boog zijn kop en observeerde zijn weerloze lichaam alsof het een rottend karkas was waaraan hij zich tegoed kon doen. Hun blikken kruisten elkaar. Met ingehouden adem staarde hij in de dreigende helderbruine ogen van het dier. Een rilling ging door zijn lijf. Ineens hoorde hij een piep. De gier hoorde het ook. Hij hief zijn kop omhoog. Daar was het weer. Het leek van ver te komen. Onrustig draaide de gier zijn kop van links naar rechts, scande de omgeving, gromde. Toen er weer een piep klonk, spreidde hij zijn vleugels en sloeg deze op en neer. Stof en veertjes dwarrelden in het rond. De gier zette zich af en met een paar krachtige vleugelslagen was hij verdwenen. Langzaam liet Onno de adem tussen zijn lippen ontsnappen. Het werd lichter om hem heen. Hij kreeg het gevoel alsof hij zweefde, alsof de vaste grond onder zijn lichaam was verdwenen. Hij hoorde een stem. Het duurde even voor het tot hem doordrong dat de stem tegen hem sprak. Iemand tikte zachtjes tegen zijn wang. Voor zijn ogen verscheen een vage schim. ‘Kunt u mij horen?’ Langzaam werd het beeld scherper. Een jonge verpleegster met hemelsblauwe ogen glimlachte hem liefelijk toe. ‘Dag, meneer Verbeek? Kunt u mij horen?’
Zijn keel voelde rauw. Hij probeerde te slikken.
‘U bent in het ziekenhuis. Kunt u zich herinneren wat er is gebeurd?’
Langzaam bewoog hij zijn hoofd van links naar rechts.
‘Dat geeft niet, dat is heel normaal, het kan even duren voordat u zich alles weer herinnert. U bent betrokken geraakt bij een vechtpartij buiten op een terras en daar hebt u een verwonding opgelopen.’ Ze wachtte even voordat ze verder ging. ‘U bent geopereerd aan een steekwond.’
Hij tilde zijn hoofd op, keek naar het verband rond zijn borst. Overmand door een golf van misselijkheid liet hij zijn hoofd weer in het kussen zakken.
De verpleegster legde een hand op zijn schouder. ‘De chirurg komt straks even bij u langs om de details van uw operatie te bespreken, maar ik kan u wel alvast vertellen dat er geen vitale organen zijn geraakt. Bent u misselijk?’
Hij knikte.
Ze scheurde een kleine verpakking open, haalde er een swab uit en streek daarmee over zijn lippen. Het vocht proefde naar citroen. Hij schraapte zijn keel. ‘Waar is mijn vrouw?’
‘Maakt u zich geen zorgen, met uw vrouw is alles in orde,’ stelde ze hem gerust. ‘U ziet haar morgenochtend weer. Ik laat u heel even alleen, maar kom zo bij u terug om u naar een andere kamer te brengen.’ Met een ruk trok ze het gordijn naast zijn bed dicht.
Onno staarde naar het plafond. Hij kon zich werkelijk niets herinneren van een vechtpartij en hij kon zich ook niet voorstellen dat hij bij een vechtpartij betrokken was geraakt. Hij hield niet van geweld. Tevergeefs pijnigde hij zijn hersenen om erachter te komen wat er precies was gebeurd. Gefrustreerd slaakte hij een zucht en liet zijn zware oogleden dichtvallen. Hij dacht aan Marie. Zijn lieve Marie, wat zal ze bezorgd zijn. Het laatste wat hij zich nog wist te herinneren was dat ze samen hadden gefietst. Nieuwe fietsen, ze hadden hun nieuwe elektrische fietsen uitgeprobeerd. Ze hadden een heel stuk langs het kanaal gefietst. Marie had ervan genoten. Daarna waren ze naar het koffiehuisje gegaan. Het koffiehuisje! Hij opende verschrikt zijn ogen. De flashback kwam snel en was hevig.
Hij had hem gezien. Het ging mis. Hij voelde dat het mis zou gaan. Hij moest ingrijpen. Hij was naar buiten gerend.
Onno greep met beide handen het laken vast. Zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd.
Het mes. Hij had gestoken. Hij had zich naar hem omgedraaid en gestoken. Zijn zoon. Zijn zoon had hem neergestoken!

 

 

 

Een reactie plaatsen

8 reacties

  1. Oei Sabine, eng met die grote vogels. Weer super beschreven wat Onno heeft meegemaakt en nog gaat meemaken met zijn zoon. Hoe zou het met Marie gaan nu dit gebeurd is en de reis naar Spanje misschien niet doorgaat?
    Ik wacht, met enige mate van geduld, weer op het volgende deel. Succes met alles wat je doet!

    Like

    Beantwoorden
  2. Olga Meertens

     /  15 maart 2016

    Oeps, wordt nog spannend !! OLGA

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  3. Anoniem

     /  15 maart 2016

    Heel spannend Bientje, laat ons niet zo lang wachten! 😘

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  4. Angelique

     /  16 maart 2016

    oh, wat wordt het spannend. Kan haast niet wachten tot het volgende stukje.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  5. Harmen

     /  16 maart 2016

    Kom maar op met deel 8

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  6. Nicole Jongbloets

     /  16 maart 2016

    Spannend weer…………………….laat het vervolg maar snel weer komen!!!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  7. gemma1952

     /  4 april 2016

    Vanaf het begin tot het eind een spannend verhaal.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: