• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel acht

Een vogel voor de kat

Heb je deel zeven al gelezen?

De chirurg had hem verteld dat zijn milt door de messteek licht beschadigd was geraakt, maar dat een operatie aan het orgaan vooralsnog niet nodig was geweest. Ze hadden hem een bloedtransfusie gegeven en de komende week zouden ze het herstel van de milt nauwkeurig monitoren. Het was van belang dat hij zich zowel lichamelijk als geestelijk rustig hield. Onno had het zwijgzaam aangehoord en geknikt. De nacht die volgde had lang geduurd, gevangen in vage dromen als hij sliep, dan weer gevangen in de harde realiteit als hij ontwaakte. Hij had pijn en miste Marie. Haar warme lichaam vlak naast dat van hem, haar geur, het vertrouwde geluid van haar ademhaling als ze sliep. De man in het bed naast hem mompelde voortdurend in zijn slaap. In het bed daarnaast lag een snurkende en rochelende massa, aan de omvang te zien een zwaarlijvig persoon. Intussen wist hij dat het een sympathieke, goedlachse man was van rond de vijftig. Dick was astmapatiënt en was momenteel herstellende van longoedeem. De andere man was Rink. Hij was herstellende van een stentoperatie. Dat had hij niet van de man zelf gehoord, maar van Dick toen Rink zijn gehoorapparaat nog niet had aangezet. Volgens Dick was Rink een stille, behalve ’s nachts, zei hij, dan lulde hij de oren van je kop. Onno had geantwoord dat hij dat inderdaad had gehoord. Toen Dick aan hem vroeg waarom hij in het ziekenhuis lag, zei hij dat het niets bijzonders was, een ongelukje met een mes. Hun gesprek werd tot zijn opluchting onderbroken door een verpleegster die zijn volle urinaal kwam omwisselen voor een lege. Nu zat hij rechtop in bed en nam een klein slokje van de thee die hij bij zijn ontbijt had gekregen. Hij keek naar de bruine boterham met kaas. Hij had helemaal geen trek. Hij keek opzij. Rink lepelde een bakje yoghurt naar binnen en morste daarbij een paar druppels op het servet dat hij achter de boord van zijn nachthemd had gestopt. Dick prikte zijn vork in een omelet. Onno zette zijn kopje neer en duwde het blad weg.
De verpleegster die zojuist zijn urinaal had omgewisseld, kwam de kamer binnen. ‘Smaakt het heren?’ vroeg ze aan Dick en Rink. Het was meer een beleefdheidsvraag, want wachten op antwoord deed ze niet. Ze passeerde hun bedden, trok het gordijn naast zijn bed dicht en draaide zich om. ‘Meneer Verbeek, u heeft bezoek.’
Het was nog helemaal geen bezoektijd.
‘Het zijn twee agenten die u een paar vragen willen stellen. Denkt u dat u dat aankunt?’
‘Ik…ehm…ja…ja natuurlijk,’ stamelde hij.
‘Goed, dan zal ik ze doorsturen. Als u me nodig hebt, drukt u op de knop, afgesproken?’
Hij knikte en wachtte vervolgens gespannen tot de twee agenten aan zijn bed verschenen.
Het waren een man en een vrouw. Ze stelden zich aan hem voor. De vrouw haalde een notitieblokje uit haar zak en sloeg een bladzijde om.
‘Hoe voelt u zich?’ vroeg de man.
‘Het gaat wel, ik ben vooral erg moe, ik heb weinig geslapen.’
‘Dat is begrijpelijk. U begrijpt waarom wij hier zijn?’
Onno knikte.
De man stelde hem een paar korte inleidende vragen. Vragen die hij kon beantwoorden met ja of nee. De vrouw maakte notities.
‘Kunt u zich nog herinneren wat u buiten zag gebeuren?’
‘Ik weet het niet, het is allemaal een beetje vaag.’
‘Neem rustig de tijd.’
‘Een man. Hij werd achtervolgt en in elkaar geslagen door een andere man.’
‘U wist dus dat er buiten op het terras een gevecht plaatsvond, waarom bent u naar buiten gegaan?’
‘Ik weet het niet,’ antwoordde Onno en hij wendde zijn blik af.
‘Kende u de twee mannen die u zag?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Andere getuigen hebben verklaard dat uw zoon ook bij het gevecht betrokken was, klopt dat?’
Verschrikt keek hij op.
De man keek hem vragend aan.
‘Nee, hij was er niet bij betrokken.’
‘Maar u hebt hem wel gezien, ging u daarom naar buiten?’
Hij knikte.
‘Kunt u rustig vertellen wat er precies gebeurde toen u naar buiten ging?’
‘Ik ben naar hem toe gelopen, want ik wilde niet dat hij zich in het gevecht zou mengen.’
‘Waarom dacht u dat hij dat van plan was?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Het was een gevoel, mijn zoon kan soms een beetje heetgebakerd zijn, ik wilde er gewoon voor zorgen dat hij daar uit de buurt bleef, dat is alles.’
‘Hebt u hem geroepen?’
‘Nee, ik ben snel naar hem toe gelopen en heb mijn hand voorzichtig op zijn schouder gelegd, omdat ik hem niet wilde laten schrikken.’
‘U bent zijn vader, waarom zou hij van u moeten schrikken?’
Onno slikte moeizaam, reikte naar het kopje op het blad en nam een slokje van de lauwe thee.
‘Kunt u vertellen wat er gebeurde toen u zich kenbaar maakte?’
‘Hij draaide zich heel snel om.’
‘Heeft hij u toen neergestoken?’
‘Hij keek me aan…ik zag paniek in zijn ogen.’
‘Meneer Verbeek, heeft hij u toen neergestoken?’ herhaalde de man rustig.
‘Het was een ongeluk, een reflex!’ Met een klap zette hij het kopje terug op het blad.
Verschrikt keek de vrouw op uit haar notitieblokje.
‘Wist u dat hij een wapen bij zich droeg?’ ging de man verder.
‘Ja,’ zei hij zacht.
‘Dank u wel, meneer Verbeek, we begrijpen dat dit moeilijk voor u was.’
Hij sloeg zijn blik neer.
‘We zullen uw verklaring verder uitwerken en nemen nog contact met u op zodat u deze kunt nalezen en kunt ondertekenen.’
Onno schudde zijn hand, toen die van de vrouw.
‘We hopen dat u snel zult herstellen, beterschap.’
Meteen toen het tweetal was vertrokken, kwam de verpleegster terug en maakte aanstalten om het gordijn te openen, maar hij wilde dat het dicht bleef. Hij wilde met rust gelaten worden. Ze knikte en liet hem alleen. Onno trok het laken over zijn gezicht en huilde stilletjes.

 

 

 

Een reactie plaatsen

3 reacties

  1. Harmen

     /  25 maart 2016

    Weer emotioneel spannend, moet er bijna zelf een traantje om laten.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Olga Meertens

     /  26 maart 2016

    Niet te lang wachten Sabine met het vervolg.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  3. Anoniem

     /  1 april 2016

    Top weer! Heb medelijden met Onno, voel zijn pijn en onmacht……..
    Nicole Jongbloets

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: