• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel negen

Een vogel voor de kat

Heb je deel acht al gelezen?

‘Papa?’ klonk het zacht.
Onno opende zijn ogen en staarde zijn dochter een moment verdwaasd aan. ‘Je hebt lange haren.’
Louise glimlachte en streek over zijn hoofd. ‘Ja, en die van jou staan alle kanten op.’ Haar ogen liepen vol tranen die ze tevergeefs probeerde weg te knipperen.
Hij pakte haar hand vast en kuste haar met ringen versierde vingers.
‘Je had wel dood kunnen zijn.’
‘Ik ben er nog.’
‘Ik ben zo kwaad, dit vergeef ik hem echt nooit.’
‘Liefje, het was een ongeluk.’
Haar stem schoot een octaaf omhoog. ‘Een ongeluk?’
‘Ssst, niet zo hard.’
‘Het was geen ongeluk. Hij stak een mes in je buik en heeft je toen gewoon voor dood achtergelaten.’ Nijdig veegde ze met de mouw van haar jas de tranen van haar wangen. ‘De politie heeft de hele avond naar hem gezocht, tot hij midden in de nacht bij mama op de stoep stond. Ik heb meteen gebeld. Hij stond als een bezetene te bonzen op de voordeur en te schreeuwen dat hij naar binnen wilde. Het is maar goed dat ik thuis was, mama was hartstikke bang.’
De woorden van zijn dochter en de beelden die zich daarbij vormden in zijn hoofd, deden zijn hart pijn. ‘Waar is je moeder?’
‘Hier ben ik.’
Het was alsof ze kleiner was geworden. Haar gezicht was bleek, wallen tekenden zich af onder haar ogen. Ze nam zijn gezicht tussen haar handen en kuste hem lang en innig.
‘Je bent koud,’ mompelde hij tegen haar lippen.
Louise schoof een stoel bij voor haar moeder en liet hen alleen.
Marie observeerde zijn lichaam. ‘Heb je veel pijn?’
‘Dat valt wel mee,’ loog hij.
Haar lippen trilden. ‘Ik was zo bang om je te verliezen. Ik kan gewoon niet geloven wat hij heeft gedaan.’
‘Marie, je weet toch wel dat hij het niet expres deed?’
Haar gezicht vertrok in een grimas.
‘Ik had hem moeten roepen en hem niet zo moeten overvallen.’
‘Dat is onzin, dat weet je.’
‘Dat is geen onzin, hij is echt niet van plan geweest om mij neer te steken, hij wist niet eens dat ik er was.’
‘Hou op!’
Onno kromp ineen.
‘Dat verandert helemaal niets. Hij had een mes in zijn handen en hij was van plan die te gebruiken. Hij is gek. Hij is een verslaafde criminele gek.’
‘Hij is onze zoon,’ zei hij voorzichtig.
‘Het was beter geweest als we hem nooit hadden laten komen.’
Onno staarde haar aan.
‘Kijk niet zo! Alsof jij dat nooit hebt gedacht,’ beet ze hem toe.
Louise stond aan het voeteneinde van het bed. ‘Mama, iedereen kan je horen.’
Naast haar verscheen een verpleegster. ‘Mevrouw Verbeek, ik begrijp dat u erg emotioneel bent, maar ik zou u toch vriendelijk willen vragen om wat minder luidruchtig te zijn anders moet ik u verzoeken te vertrekken.’
Ze boog beschamend haar hoofd en slaakte een trillerige zucht. De rode kleur die door de boosheid op haar wangen was verschenen, verspreidde zich nu in snel tempo over haar hele gezicht. Tranen drupten op haar broek.
‘Zal ik een kopje thee voor u halen?’
Marie schudde haar hoofd en stond op. ‘Dat is niet nodig, we gaan naar huis.’
Onno greep haar arm beet. ‘Niet gaan, alsjeblieft, je bent er net.’
Ze wendde haar blik af.
‘Marietje, wees alsjeblieft niet boos op me.’
‘Ik ben niet boos op jou, echt niet. Ik ben boos op mezelf.’
‘Ga nou gewoon zitten, zo kun je toch niet weg gaan.’
‘Het spijt me.’
‘Dat hoef je niet te zeggen, mama, we begrijpen het wel,’ zei Louise.
‘Jullie begrijpen het niet, niet echt,’ zei ze nadat ze hem een kus had gegeven en aanstalten maakte om te vertrekken.
Hij keek zijn dochter smekend aan.
‘Mam, wil je echt niet meer blijven?’
Marie schudde haar hoofd en liep weg.
‘Ik maak me zorgen,’ zei Onno. ‘Ik wil niet dat ze nu alleen is.’
Louise omhelsde hem. ‘Ik laat haar niet alleen en vanavond komen we terug.’
‘Beloof je dat?’
‘Dat beloof ik.’

Onno liep met een looprek terug naar zijn bed. Hij had het toiletbezoek zo lang mogelijk uitgesteld, had eigenlijk liever nog een keer gebruik gemaakt van het urinaal, alles om maar niet achter het gordijn vandaan te hoeven komen. Hij voelde zich naakt nu hij langs de bedden van zijn kamergenoten liep.
Dick had bezoek van een vrouw met hetzelfde postuur en dezelfde gelaatstrekken als hij. Samen bladerden ze in een fotoalbum.
Hij keek voor zich uit en concentreerde zich op zijn voetstappen. Hij zag tot zijn ergernis dat zijn gordijn open was geschoven. De verpleegster moest het hebben geopend toen hij op het toilet zat. Hij zette het looprek aan de kant, ging in bed liggen en liet met de afstandsbediening zijn hoofdeinde naar beneden zakken.
Rink schraapte nadrukkelijk zijn keel.
Onno keek opzij.
‘U hoeft zich niet te schamen,’ zei hij, terwijl hij zijn deken opzij duwde en de papagaai boven zijn bed vastgreep. ‘U weet toch wat ze zeggen, ieder huisje heeft zijn kruisje. Ik heb een zoon, één zoon, ik heb hem al zeker vijf jaar niet meer gezien. Ik weet niet eens waar hij tegenwoordig verblijft, vóór of achter de tralies. Ik heb me vroeger heel vaak schuldig gevoeld, ik dacht dat ik een slechte vader was als ik niets deed om hem uit de problemen te helpen.’ Hij keek naar zijn dunne benen, blauw van de vele spataderen. ‘Mag ik u een goede raad geven?’
Onno opende zijn mond en sloot hem weer.
Rink schoof zijn benen over de rand van het bed en ging op de grond staan. ‘Accepteer de situatie en laat uw zoon los. Dat is beter voor uzelf en beter voor de rest van uw gezin.’ Met die woorden draaide hij zich om en schuifelde op blote voeten richting het toilet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

6 reacties

  1. Nicole

     /  7 april 2016

    Loslaten, makkelijker gezegd dan gedaan! 😉

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Olga Meertens

     /  7 april 2016

    Spannend, Sabine volgens mij weet die moeder meer.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  3. Dat gaat niet meevallen voor Onno om zijn zoon los te laten en natuurlijk voor Marie is het niet makkelijker omdat ze wel terdege beseft dat haar man dood had kunnen zijn door hun zoon. Dan is ze twee dierbaren kwijt. Spannend…………kom maar weer snel met je volgende deel.

    Like

    Beantwoorden
  4. Anoniem

     /  9 april 2016

    Keep going I want more

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  5. Anoniem

     /  13 april 2016

    In een adem doorgelezen, spannend weer…………………………kom maar snel met het volgende deel!!! Nicole Jongbloets

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: