• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 642 andere volgers

Een vogel voor de kat deel tien

Een vogel voor de kat

Heb je deel negen al gelezen?

Hij zag hoe de grijze kat over het gazon sloop, in het vizier de merel, die nietsvermoedend met zijn snavel tussen het gras pikte. Hij trok zijn pantoffel uit, wachtte op het juiste moment en gooide de deur open. Gealarmeerd vloog de merel ervandoor. De ineengedoken kat staarde hem met grote ogen aan. Hard smeet hij de pantoffel naar zijn kop. De kat vluchtte weg. Hij pakte de overgebleven boterhammen van het ontbijt en liep op één pantoffel naar buiten. Een zwerm tjilpende mussen streek neer op de dakrand van het schuurtje. Nieuwsgierig observeerden ze zijn handelingen. Hij verkruimelde de boterhammen boven het voederplateau, raapte de pantoffel van de grond en schoof deze weer aan zijn voet. Binnen sloeg de koekoeksklok, het was tien uur. Joris kon ieder moment langskomen met nieuws over Jeffrey. Hij keek door het raam naar binnen. Marie zat op de bank te lezen, althans dat leek zo, hij had haar het afgelopen uur nog geen bladzijde zien omslaan. Haar uitbarsting vorige week in het ziekenhuis stond hem nog helder voor de geest en ook al had ze diezelfde dag nog gezegd dat hij het moest vergeten, dat het haar gewoon even teveel was geworden, hij wist dat er een kern van waarheid schuilde in haar harde woorden. Het was immers al jaren een onuitgesproken feit geweest; zonder hun jongste zoon zou het leven makkelijker zijn. Hij begreep haar en nam haar niets kwalijk. Hij was alleen geschrokken van haar felheid.
Hij zag hoe ze haar mouwen omhoog schoof en haar armen aan een uitgebreid onderzoek onderwierp. Sinds een paar dagen had ze last van jeukende huiduitslag als gevolg van haar medicatie. Gefrustreerd begon ze te krabben. Hij wilde met haar op vakantie, liefst zo snel mogelijk, het zou goed voor haar zijn, voor hen allebei. De deurbel deed hem opschrikken. Hij liep naar binnen. Marie was overeind gekomen en stond midden in de kamer. Hun blikken ontmoeten elkaar, hielden elkaar vast. Seconden tikten voorbij. Weer klonk de deurbel, dringender deze keer. Tegelijkertijd kwamen ze in beweging.

‘Het Openbaar Ministerie heeft hem mishandeling ten laste gelegd en er zijn verzwarende omstandigheden die de rechter zeer waarschijnlijk in acht zal nemen, het feit dat het slachtoffer een familielid is bijvoorbeeld. Bovendien heeft hij al een strafblad.’ Joris schoof de papieren die voor hem op tafel lagen naar voren en tikte erop met zijn wijsvinger. ‘Hij heeft tal van overtredingen op zijn naam staan: drugsbezit, rijden onder invloed en hij schijnt vorig jaar betrokken te zijn geweest bij een vechtpartij in een bar, maar door geringe bewijslast is dat nooit voorgekomen.’
Onno staarde naar het papier.
‘Het kan in zijn voordeel werken als jullie in de rechtbank aanwezig zijn om voor hem te getuigen.’
Marie schudde stellig haar hoofd.
‘Dat hoeven jullie nu nog niet te beslissen, ma.’
‘Als we voor hem getuigen, keuren we goed wat hij heeft gedaan.’
‘Ik begrijp dat dat nu zo voelt, maar…’
‘Ik wil het niet!’
Hij stak afwerend zijn handen omhoog.
‘Ik begrijp überhaupt niet waarom jij hem per se moet vertegenwoordigen.’
Joris schraapte zijn keel.
‘Wanneer is de rechtszaak?’ kwam Onno tussenbeide.
‘Dat duurt nog wel even, waarschijnlijk volgend jaar pas.’
‘Waarom duurt dat zo lang, is dat normaal?’
‘Ja, helaas wel.’
‘Wat gebeurt er met Jeffrey tot die tijd?’
‘Hij is gisteren vrijgelaten in afwachting van zijn straf.’
Marie keek hem verschrikt aan en greep Onno’s hand vast.
‘Je hoeft niet bang te zijn, ma. Hij komt echt niet onaangekondigd langs.’
‘Hoe weet je dat zo zeker?’
‘Ik heb het hem ten strengste afgeraden.’
‘Daar luistert hij toch niet naar. Hij luistert nooit ergens naar.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Jullie kunnen altijd nog een straatverbod aanvragen. ’
Onno schudde zijn hoofd. ‘Dat is niet nodig. Ik zal deze week met hem gaat praten.’
Marie keek hem met grote ogen aan en opende haar mond.
Hoofdschuddend legde hij haar het zwijgen op.
Ze wendde haar blik af.
Joris dronk zijn koffie op en bukte zich om zijn aktetas van de grond te pakken. ‘Ik moet weer gaan, ik heb over een uur een afspraak in de rechtbank.’ Hij stopte de papieren in zijn tas en gaf Marie een kus.
Onno volgde hem naar de gang. ‘Bedankt dat je tijd wilde vrijmaken om je broer te helpen,’ zij hij met gedempte stem.
‘Ik doe gewoon wat je me hebt gevraagd, pa.’
Hij wierp een blik over zijn schouder. ‘Dat weet ik, ik waardeer het dat je dat niet tegen je moeder hebt gezegd. Ik denk niet dat ze het met mijn verzoek eens zou zijn geweest.’
‘Daarom wilde ik dit ook niet in haar bijzijn vertellen.’ Hij opende de voordeur en draaide zich naar hem om. ‘Het is heel goed mogelijk dat Jeffrey veroordeeld wordt tot een fikse geldboete en als hij die boete niet kan betalen, zal hij zijn straf in de gevangenis moeten uitzitten. Je weet ook wel dat hij geen rooie rotcent heeft, hij leeft van een uitkering, dus het is misschien handig die plannen van jullie maar even uit te stellen.’ Hij klopte hem ter afscheid op zijn schouders en liep het tuinpad af.
Onno slaakte een diepe zucht en keek omhoog. Een vliegtuig dat in zuidelijke richting vloog, trok een dikke witte streep door de blauwe lucht.
Marie zat nog steeds aan tafel toen hij de kamer weer binnenkwam, haar hoofd gebogen, in haar handen een papieren zakdoekje die ze tot een kleine prop kneep. ‘Je gaat dus naar Jeffrey toe.’
Onno ging naast haar zitten. ‘Ik ga gewoon rustig met hem praten.’
‘Doe niet zo naïef! Jij kunt rustig met hem willen praten, maar je weet helemaal niet in welke toestand hij verkeerd, nuchter of onder invloed, waarschijnlijk dat laatste en dan is de kans groot dat hij boos wordt, gaat schreeuwen en misschien weer rare dingen gaat doen.’
‘Ik kan wel tegen een stootje, dat weet je toch?’ zei hij luchtig in een poging haar gerust te stellen.
Boos keek ze hem aan. ‘Je ziet nog steeds de ernst van de situatie niet in.’
‘Jawel, maar ik wil blijven geloven dat hij ons nooit opzettelijk pijn zou doen.’
‘Opzettelijk of niet, hij heeft het wel gedaan.’
Hij keek haar zwijgend aan.
In haar ogen welde tranen op. ‘Je vindt me zeker een vreselijke moeder omdat ik mijn eigen zoon niet vertrouw. Je vindt zeker dat ik hem in de steek laat.’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Dat snap ik best, hoor. Dat vind ik zelf ook. Ik vind mezelf ook een vreselijke moeder.’
‘Hou op, Marie.’ Hij nam haar gezicht tussen zijn handen. ‘Wees niet zo hard voor jezelf. Je bent geen vreselijke moeder, je bent gewoon een bange moeder en dat is heel begrijpelijk.’
‘Een bange echtgenote,’ zei ze zacht. ‘Ik wil je niet kwijt.’
Hij drukte zijn lippen op die van haar.
Aarzelend beantwoordde ze zijn kussen.

Een reactie plaatsen

5 reacties

  1. harmen

     /  21 april 2016

    weer een pakkend deel!!!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Anoniem

     /  22 april 2016

    Weer heerlijk gelezen…………………………..kom maar op met het volgende deel! Nicole Jongbloets

    Like

    Beantwoorden
  3. Mooi……..Weer ’n stap verder in het leven van Onno en zijn Marie. Wat hangt hen nog boven het hoofd? Met spanning wachten we op het volgende deel.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  4. Olga Meertens

     /  24 april 2016

    Spannend hoor…. kijk uit naar het volgende

    Like

    Beantwoorden
  5. Wat een zorgen!

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: