• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Gepubliceerd

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 641 andere volgers

Een vogel voor de kat deel veertien

Een vogel voor de kat

Heb je deel dertien al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

 Ze liepen in snel tempo door het hoge gras, schouder aan schouder, verscholen onder de paraplu.
‘Wat zei Paula nu precies?’
‘Dat er twee politieagenten voor de deur stonden die naar de ouders van Jeffrey Verbeek vroegen.’
‘Wat heeft die jongen nu weer op zijn kerfstok,’ mopperde Onno.
Fred hield abrupt stil.
‘Wat is er?’ vroeg Onno.
‘Ik denk dat je je moet voorbereiden op slecht nieuws.’
‘Wat bedoel je?’
Zwijgend keek Fred hem aan.
Onno schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat geloof ik niet.’
‘Ik hoop het niet, maar het klinkt niet best.’
‘O god, je hebt gelijk…ik moet naar huis.’ Hij begon te rennen.
‘Ik breng je naar huis, we halen jouw auto later wel op!’ riep Fred.
Onno voelde zijn hart steeds harder en sneller bonzen. Zijn buik deed zeer. Zweet en regendruppels prikten in zijn ogen. Op de parkeerplaats boog hij zich naar voren en proestte het een paar keer uit.
‘Het is beter dat je nu niet rijdt! Je bent overstuur!’ hijgde Fred toen hij naast hem verscheen.
Met gemengde gevoelens stapte Onno bij hem in.
‘Ik snap dat je nu niet op mijn aanwezigheid zit te wachten,’ zei Fred toen hij de auto startte en de parkeerplaats afreed. ‘Ik zet je thuis af en dan rij ik met Paula meteen door naar huis, dat beloof ik.’
‘Weet Paula het?’
‘Nee, nog niet.’
‘Dan moeten we dat zo laten.’ Hij pakte een zakdoek uit zijn broekzak en veegde daarmee zijn gezicht droog.
‘Meen je dat?’
‘Het geeft alleen maar narigheid en verdriet.’ Hij keek opzij. ‘Of je moet het haar graag willen vertellen?’
Fred schudde kort zijn hoofd. ‘Nee, liever niet natuurlijk.’
‘Dat dacht ik wel.’

Voor de deur stond een politieauto, daarachter de auto van Joris.
Fred zette de motor uit.
Onno verroerde zich niet. Minuten gingen voorbij.
‘Stap je nog uit?’
‘Ik durf niet.’
‘Je moet. Je gezin heeft je nodig.’
‘Is dat zo?’
‘Ja, dat is zo! Kom, ik loop met je mee.’ Hij opende zijn portier.
Onno greep zijn arm vast. ‘Ik ben vanmorgen bij Jeffrey geweest.’
‘Wat?’
‘Ik wilde met hem praten over het steekincident in de hoop iets van berouw te zien.’
‘En?’
‘Niks, hij toonde geen enkel berouw.’
‘Dat spijt me.’
‘Ik heb tegen hem gezegd dat we hem voorlopig niet meer willen zien.’
‘Dat is een logische reactie.’
‘Ik heb hem misschien wel de dood ingejaagd Fred!’
‘Natuurlijk niet!’
‘Jawel, ik heb hem mijn rug toegekeerd en nu…’
‘Stop! Ik had helemaal niets moeten zeggen, misschien heb ik het helemaal mis en valt het allemaal wel mee.’
Onno wees met een trillende vinger naar het huis. Je hoefde immers geen helderziende te zijn om te weten dat hij waarschijnlijk gelijk had. Politieagenten wachtten niet zomaar op de man des huizes, en dan de auto van Joris. Marie had hem vast gebeld en dat deed ze niet zonder reden. Hier was iets verschrikkelijks aan de hand.

Met iedere stap die hem dichter naar de deur van de woonkamer bracht waarachter het onheil op hem wachtte, werden zijn voeten zwaarder. Hij hoorde stemmen, onbekende stemmen, zacht bijna fluisterend. Iemand snoot zijn of haar neus. In de keuken liep de kraan. Hij duwde de deur open en keek naar binnen. Hij hield zijn adem in, maakte geen geluid. Marie zat op de bank. Joris zat dicht naast haar en hield haar handen vast. Aan tafel zaten twee agenten. Ze dronken koffie. Niemand merkte hem op. Hij hoopte dat dit moment eeuwig zou duren. Nu was hij nog gewoon Onno, getrouwd met Marie, vader van drie kinderen: Joris een gedreven succesvolle advocaat, Louise een eigenzinnige creatieve fotografe en Jeffrey die de weg een beetje kwijt was. Maar dat kwam goed. Hij zou ervoor zorgen dat het goed kwam.
Naast hem schraapte Fred zijn keel.
Alle gezichten draaiden hun kant op.
De agenten kwamen uit hun stoel omhoog.
Hij knikte hen toe.
‘Bent u de vader van Jeffrey Verbeek?’
Hij keek naar Fred en toen naar Marie en zag haar mooie blauwe ogen vollopen met tranen. Een wanhopige snik ontsnapte aan haar keel.
‘Ja, ik ben de vader van Jeffrey,’ antwoordde hij met hese stem.
‘Fijn dat u zo snel naar huis kon komen, gaat u even zitten alstublieft.’
Hij kon zich niet bewegen.
‘Meneer Verbeek?’
Fred pakte hem bij zijn elleboog en stuurde hem zachtjes in de richting van de bank waar Joris plaats voor hem maakte. De agenten namen tegenover hen plaats. Eén van hen nam het woord.
‘Meneer Verbeek, het spijt ons enorm dat wij u dit verdrietige nieuws moeten brengen. Uw zoon is het slachtoffer geworden van een verkeersongeval. Hij heeft het niet overleefd. Hij is ter plaatse overleden aan zijn verwondingen.’
Marie slaakte een hartverscheurende kreet.
Onno staarde de agenten wezenloos aan.
‘Wat is er precies gebeurd?’
‘Uw zoon zat achter het stuur, mogelijk onder invloed, maar dit moet het onderzoek uiteraard nog uitwijzen. Ooggetuigen hebben de auto in ieder geval over de weg zien slingeren en tegen een boom tot stilstand zien komen. Uw zoon was op slag dood. Zijn vriendin is uit de auto geslingerd. Zij én haar ongeboren kind zijn buiten levensgevaar. Er waren geen andere voertuigen bij betrokken.’
Hij voelde hoe Marie zijn arm stevig beetpakte.
‘Zijn vriendin zegt u?’
‘Ik heb van uw vrouw begrepen dat u beide niet op de hoogte was van zijn relatie?’
‘Nee, weet u dit wel zeker?’
De agent knikte.
‘En ze draagt zijn kind?’ vroeg Onno.
‘Ja, ze is vijf maanden zwanger.’

Een reactie plaatsen

6 reacties

  1. Olga Meertens

     /  14 juli 2016

    Spannnnnnnend !!!

    Like

    Beantwoorden
  2. Anoniem

     /  14 juli 2016

    Oh wat spannend!!!!!!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  3. Anoniem

     /  15 juli 2016

    Top weer, deze had ik niet aan zien komen!!!
    Gr,
    Nicole Jongbloets

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  4. Nicole

     /  17 juli 2016

    Nou gaat hij nog opa worden ook, of Fred natuurlijk 👍🏻👶🏼

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  5. Met rode oortjes gelezen

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  6. Jeetje Sabine, die familie maakt wat mee met Jeffrey! Dan nu ’n DNA onderzoek?

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: