Dat is apenliefde deel twee

Heb je het eerste deel al gelezen?

Helen keek naar haar weerspiegeling in het keukenraam. Het was een vreemde gewaarwording. Haar gezicht leek een andere vorm te hebben gekregen. Het was net alsof ze naar een andere vrouw keek volwassener, iemand met stijl.
De keukendeur vloog open en haar moeder keek haar met grote ogen aan. ‘Wat heb jij nou gedaan!’
‘Ik ben naar de kapper geweest.’
‘Ja, dat zie ik ook wel.’
Helen zette de plastic tassen op de keukentafel en trok haar jas uit.
‘Er is wel héél veel vanaf, daar krijg je vast spijt van, en dan die kleur, is het geverfd of is het een spoeling?’
‘Spoeling.’
Mistroostig schudde haar moeder haar hoofd en bestudeerde de achterkant van haar nieuwe bobkapsel. ‘Ik snap niet waarom je het donkerbruin hebt laten kleuren. Je hebt toch prachtig blond haar van jezelf.’
‘Saai blond haar,’ mompelde Helen.
‘Wat is dat allemaal?’ vroeg haar moeder wijzend op de plastic tassen.
‘Ik heb wat nieuwe kleren gekocht.’
Nieuwsgierig keek ze in één van de tassen, viste er een topje uit en hield het tussen twee vingers omhoog alsof het een vieze onderbroek was.
‘Ik heb een mooie jurk gekocht voor het feestje van Paulien.’ Trots hield ze de jurk tegen zich aan.
‘Aubergine.’
‘Ja, de verkoopster zei dat het goed bij mijn nieuwe haarkleur past.’
‘Daar heeft ze gelijk in, maar het is wel erg kort.’
‘Hij valt net boven mijn knieën.’
‘En die korte mouwen vind ik nou niet echt iets voor deze tijd van het jaar.’
‘Ik ben toch binnen.’
‘Het is veel te uitdagend, dat is vragen om problemen.’
Helen hield de jurk omhoog en keek er vertwijfeld naar.

Het was zaterdagmiddag. Helen stond op het verlaten perron en keek op het bord dat vlak boven haar hoofd hing. Nog een paar minuten. Ze stak haar handen in de zakken van haar parka en wipte van haar ene voet op de andere. De wind sneed in haar gezicht. Vannacht zou het gaan vriezen.
Ze dacht aan haar moeder die het nog steeds niet eens was met haar beslissing om naar het feestje te gaan. Met de meest afschuwelijke scenario’s had ze haar de afgelopen dagen geprobeerd op andere gedachten te brengen en het relaas van net galmde nog na in haar hoofd. Goed op je spullen letten. Beter niet met buitenlanders of andere vage types praten. Geen gekke dingen doen. Oppassen dat iemand niet iets in je drankje stopt. Vanavond niet alleen naar het station gaan. Bellen als je in de trein zit. Niet treuzelen bij het overstappen en bellen als je vertraagd bent. Ze had maar niet aan haar moeder verteld dat ze helemaal niet thuiskwam vannacht. Dat was het nadeel van wonen in een klein dorp, er reden geen treinen meer naartoe zo laat, en ze was echt niet van plan al om half tien weg te gaan, het feest begon pas om negen uur. Dan kon ze net zo goed helemaal niet gaan, iets wat ze om andere redenen nog wel even overwogen had, maar ze moest nu wel gaan al was het maar om een punt te maken. Ze was geen klein kind meer!
Luid getingel verbrak haar gedachten. Het rode licht naast de spoorwegovergang begon te knipperen en de spoorwegbomen zakten naar beneden. In de verte zag ze het gele gevaarte dichterbij komen.
In de trein bekeek ze vluchtig de aanwezigen en ging toen tegenover een ouder echtpaar zitten. Langzaam kwam de trein in beweging. Helen zuchtte. Over een paar uur zou ze in Amsterdam zijn. Dan zou ze opgaan in de massa. Ze negeerde het samentrekken van haar maag en concentreerde zich op het voorbijtrekkende landschap.

Word vervolg deel drie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s