Dat is apenliefde deel vijf

Heb je deel vier al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Helen liep met een grote schaal in haar handen tussen de mensen door. Het was warm en druk en ze vroeg zich af waar haar vriendin iedereen eigenlijk van kende. Je zou denken dat je met een schaal hapjes makkelijk aanspraak zou hebben, maar behalve dat ze zich nu niet zo verloren voelde, had het totaal geen voordelen. De meesten pakten iets van de schaal zonder haar ook maar een blik te gunnen, een enkeling glimlachte of knikte even. Dachten ze soms dat ze een ingehuurd hulpje was of zo.
‘Ik merk dat er maar weinig mensen oog hebben voor het lekkerste hapje op het feestje.’
Helen liet de schaal bijna uit haar handen vallen. Hij was gekleed in een zwarte broek en een lichtblauw overhemd. De bovenste knoopjes stonden open. Haar blik viel op de kleine zwarte krulletjes op zijn donkerbruine borst.
‘Owen, je bent er ook.’
‘Ja, ik ben er ook,’ zei hij met diepe stem. Zijn donkere ogen glinsterden.
‘Blokje kaas?’ vroeg ze terwijl ze de schaal onder zijn neus duwde.
Behoedzaam nam hij de schaal uit haar handen en zette hem op de salontafel.
Helen voelde zich plotseling naakt zonder de schaal in haar handen. Ongemakkelijk sloeg ze haar armen over elkaar en keek om zich heen.
Een paar mensen schoven de twee leren banken tegen de muur om meer ruimte te creëren in het midden van de kamer. De muziek werd harder gezet.
Owen bracht zijn mond naar haar oor. ‘Heb je het naar je zin?’
‘Ja hoor,’ loog ze.
Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.
‘Ja, waarom zou ik het niet naar mijn zin hebben?’
Hij wilde iets zeggen, maar een slanke blonde vrouw op hoge hakken sloeg haar armen om zijn nek terwijl ze haar borsten gewillig tegen hem aandrukte.
Helen wendde gegeneerd haar blik af.
‘Owen, dans met me!’
‘Nu niet,’ hoorde ze hem zeggen, ‘ik ben in gesprek.’
De vrouw onderwierp haar aan een onderzoekende blik, voegde zich toen bij het groepje dansende mensen en begon met haar kont te draaien.
‘Wil je iets drinken?’ vroeg hij met zijn lippen tegen haar oor.
Er ging een rilling door haar heen.
‘Ik kan hele lekkere cocktails maken. Ik heb een keer een workshop gedaan.’
Hij maakte een wild gebaar alsof hij iets schudde, hoog in de lucht gooide en achter zijn rug weer opving en keek haar met een brede grijs aan.
Onwillekeurig moest ze lachen.
‘Ik maak wel wat.’ Voordat ze kon reageren was hij al verdwenen.
De muziek bracht steeds meer mensen rondom haar in beweging. Helen benijdde hen. Ze zou ook wel willen dansen, maar dat kon ze niet, niet hier.
Soms als ze helemaal alleen thuis was, zette ze de muziek hard aan en liet ze zich helemaal gaan. Ze zwaaide haar armen ongecontroleerd alle kanten op, schudde haar hoofd wild heen en weer of draaide tientallen rondjes om haar as als een prima ballerina om vervolgens draaierig ergens neer te vallen. Het sloeg nergens op en je kon het ook geen dansen noemen.
Ze kreeg een stoot van een ellenboog. Een roodharige jongen verontschuldigde zich. Ze verwijderde zichzelf uit haar benauwde positie en ging tegen de muur naast de toog staan, die koel aanvoelde onder haar warme handen. Ze zag Owen staan aan de andere kant van de kamer, in gesprek met de blonde vrouw die eerder gevraagd had of hij met haar wilde dansen. Haar armen lagen rond zijn middel en terwijl ze lachte, gooide ze haar lange blonde haren overdreven naar achteren. Tot zover haar cocktail.

In de keuken draaide ze de dop van een fles cola en schonk een glas in. De fijne koolzuurbelletjes spatte aan het oppervlak van de donkerbruine drank uiteen. Ze nam een grote slok en zette het glas weer neer toen een onaangename geur, scherp en zoet haar neus prikkelde. Ze keek om zich heen terwijl ze snuivend de bron van de geur probeerde te ontdekken. De gesloten lamellen voor het keukenraam schommelden zachtjes heen en weer. Ze schoof één van de lamellen opzij. Het keukenraam stond open. Paulien stond op de galerij. Ze was in gezelschap van een kleine, dunne man met een lange paardenstaart en een net zo dunne vrouw met korte zwarte stekeltjes en een tatoeage in haar nek. De man hield een joint tussen duim en wijsvinger, nam een flinke trek en gaf hem aan Paulien.
‘Wie is die meid eigenlijk die met de hapjes rondloopt, ze lijkt me helemaal niet jouw type,’ hoorde ze de vrouw zeggen.
‘Dat is ze ook niet, allesbehalve dat. Ik ken haar van vroeger, we zijn samen opgegroeid, maar ik ben volwassen geworden en zij, tja, wat zal ik zeggen.’ Ze nam een trek van de joint, inhaleerde diep en liet de rook langzaam tussen haar lippen ontsnappen. ‘Ze is nogal…’
‘Saai?’ probeerde de vrouw terwijl ze de joint van haar overpakte.
‘Ja, en een moederskindje.’
Helen slikte.
‘Waarom heb je haar dan uitgenodigd?’
‘Dat weet ik eigenlijk niet, uit beleefdheid of zo.’
‘Of uit medelijden,’ opperde de vrouw.
‘Misschien wel, ik had eigenlijk niet verwacht dat ze ook echt zou komen.’
‘Is ze nog maagd?’ vroeg de man.
De twee vrouwen barsten in lachen uit.
Helen trok haar hand weg alsof ze zich brandde aan de lamellen. Ze kon niet geloven wat ze zojuist had gehoord. Ze wilde weg, de keuken uit, de flat uit, de stad uit. Wat deed ze hier! Ze wilde naar huis. Verdwaasd schudde ze haar hoofd. Nee, niet naar huis, echt niet naar huis. Ze kon het haar moeder al horen zeggen: ik heb toch gezegd dat je beter niet kon gaan.
Ze deed een stap achteruit en staarde naar de grond. Hoe kon Paulien zo over haar praten, haar zo belachelijk maken. Wat had ze haar misdaan. Waar had ze dit aan verdiend.
‘Hier ben je,’ hoorde ze Owen zeggen. ‘Ik ga je cocktail maken.’
‘Ik hoef geen cocktail,’ bitste ze.
‘Ho ho, niet zo onvriendelijk.’
Er kwamen meer mensen naar de keuken om drinken te pakken. Ze wilde weglopen, maar hij hield haar tegen. Helen vocht tegen de opkomende tranen. Ze draaide zich om zodat niemand haar gezicht zou zien.
‘Wat is er?’ vroeg Owen.
‘Niets, laat me met rust.’
Owen pakte haar bij haar arm en keek haar aan. ‘Wat is er gebeurd?’
‘Niets zeg ik toch. Laat me los.’
Maar hij liet haar niet los. Hij trok haar mee de keuken uit.
Tevergeefs probeerde ze zich los te maken uit zijn greep, maar hij had haar arm stevig vast. Hij nam haar mee de gang in, waar hij de deur van de logeerkamer opende, haar voor zich uit naar binnen duwde en de deur met zijn voet een zet gaf. Met een knal viel hij in het slot.

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s