Dat is apenliefde deel zes

Heb je deel vijf al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

‘Wat doe je!’ herhaalde Helen.
‘Je bent van slag.’
‘Ja, gek he? Ik word door een grote neger een slaapkamer in geduwd!’
Met een scheef lachje op zijn gezicht keek hij haar aan. ‘Je hebt meer praatjes dan vanmiddag.’
Ze wendde haar blik af.
‘Waarom vertel je niet gewoon wat er aan de hand is?’
‘Omdat het jou niks aan gaat.’
‘Zal ik Paulien even halen?’
‘Nee!’ snauwde ze.
Hij hield afwerend zijn handen omhoog.
‘Als je me zo graag wilt helpen, help me dan ongezien hier weg te komen.’
‘Wil je me dan wel vertellen wat er is gebeurd?’
‘Ik hoor hier gewoon niet te zijn, dat is alles.’
‘Zegt wie?’
‘Zeg ik. Ik ken die mensen niet. Het zijn niet mijn vrienden.’
‘Paulien is toch je vriendin.’
Ze snoof en bukte zich om haar tas van de grond te pakken.
‘Wat heeft ze gedaan?’
‘Ze heeft me uitgenodigd.’
Fronsend keek hij haar aan.
‘Ik ben een ongewenste gast, uitgenodigd uit beleefdheid en medelijden, want ik woon in een dorp, bij mijn ouders en ik leid een saai bestaan. En omdat ze niet had verwacht dat ik zou komen en ze nu met me opgescheept zit, zet ze me maar in als een hulpje om haar gasten te voorzien van een hapje, want ik ben natuurlijk niet bijzonder genoeg om me onder haar echte vrienden te kunnen scharen dus waarom zou ze de moeite doen om me aan iemand voor te stellen!’ Ruw wreef ze met haar hand over haar wang om een traan weg te vegen. ‘Ik wil hier weg.’

Zodra de auto van de parkeerplaats reed, haalde ze diep adem, opgelucht dat ze weg was uit de flat, maar wat nu. Ze zat bij een vrijwel onbekende man in de auto en niemand wist waar ze was. Haar ouders dachten dat ze bij Paulien was en Paulien wist niet dat ze was vertrokken. Het kon wel eens uren duren voordat ze tot die ontdekking kwam, misschien pas als het feest ten einde was. Er kon veel gebeuren in die tijd.
Ze wierp een schuine blik opzij. Owen concentreerde zich op de weg en draaide met een vlakke hand op het stuur soepel de bochten door. Om zijn ringvinger zat een zegelring. In het donker kon ze niet zo goed zien welke kleur hij had, donkergroen of donkerblauw misschien. Ze schraapte haar keel. ‘Rijd je naar het station?’
‘Nee, dat heeft weinig zin, die laatste trein is al lang vertrokken.’
Ze keek naar de klok op zijn dashboard. Hij had gelijk. ‘Waar breng je me dan naartoe?’
‘Er zijn drie opties.’ Owen zette de radio zachtjes aan en zocht de zenders af tot er een rustig rhythm en blues nummer door de luidsprekers klonk. ‘Ik breng je naar huis,’ zei hij terwijl hij één vinger omhoogstak.
‘Dat is bijna twee uur rijden, hoor.’
Hij haalde zijn schouders op waarmee hij aangaf dat het hem niks kon schelen.
‘Ik wil niet naar huis,’ zei ze hoofdschuddend. Heb je enig idee hoe lang ik dan naar het gezeur van mijn moeder moet luisteren, dacht ze erachteraan.
Hij stak twee vingers omhoog. ‘Ik zet je af bij een hotel, dan kun je morgenvroeg de trein pakken.’
Helen dacht na.
‘Of drie, je gaat met mij mee naar huis en we hebben de rest van de nacht onvergetelijke seks zoals je nog nooit hebt meegemaakt en dan breng ik je morgen naar het station.’
Haar adem stokte in haar keel. Ze boog naar voren in haar stoel en begon te hoesten.
‘Rustig maar, ik plaag je alleen,’ lachte hij.
Hij parkeerde de auto en zette de motor af. ‘Gaat het?’
Ze knikte.
Hij deed zijn gordel los en draaide zich naar haar toe. ‘Even serieus, ik wil je best bij een hotel afzetten, maar je mag ook met mij mee als je dat wilt. Ik beloof je dat ik me zal gedragen. Je kunt me vertrouwen.’
Ze sloeg haar blik neer en keek bedenkelijk naar haar handen in haar schoot. Een hele nacht in haar uppie in één of ander hotel verblijven, ergens in deze stad waar ze zich sowieso al niet op haar gemak voelde, was niet echt een prettige gedachte, maar meegaan met een man die ze helemaal niet kende was dat evenmin. Misschien moest ze toch maar iemand bellen om te laten weten waar ze was, of stelde ze zich nu gewoon aan. Ze sloot haar ogen, haalde diep adem en liet de lucht tussen haar lippen ontsnappen, probeerde haar hart zo tot bedaren te brengen. ‘Goed, ik ga met je mee.’
‘Prima,’ zei hij en zwaaide zijn portier open. ‘Dan gaan we nu eerst eens voor die cocktail zorgen die ik je heb beloofd.’

Word vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s