Dat is apenliefde deel zeven

Heb je deel zes al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Er stond een gure wind. Natte sneeuwvlokken oranje gekleurd door het licht van de straatlantaarns waaiden in haar gezicht. Helen trok de capuchon van haar jas over haar hoofd. Ze had geen flauw idee waar Owen haar mee naartoe nam, maar ze hoopte dat het niet al te ver lopen was. Hij stapte stevig door met zijn schouders opgetrokken en zijn gezicht half verborgen in zijn kraag.
‘Het spijt me dat je door mij nu het feest mist,’ zei ze tegen hem.
‘Niet nodig, het was mijn eigen keuze.’
‘Maar ik hoop dat je nu niet anders over Paulien gaat denken. Ik bedoel, dit is iets tussen haar en mij. Ik wil niet dat het jullie vriendschap verpest.’
‘Maak je geen zorgen, ik ben lang geleden al gestopt me te laten beïnvloeden door ervaringen of meningen van anderen, maar even voor de goede orde; Paulien is een kennis geen vriendin en wat er vanavond gebeurd is, verbaast me eigenlijk niets.’
Ze keek naar hem op. ‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Ik ken Paulien als iemand die graag veel mensen om zich heen verzameld. Populaire mensen vooral, althans in haar ogen. Mensen die haar kunnen helpen bepaalde dingen voor elkaar te krijgen of die ervoor zorgen dat ze zich meer of beter voelt. Het lijkt wel alsof ze veel vrienden heeft, maar dergelijke vriendschappen stellen meestal niet zoveel voor, ze eindigen vaak net zo snel als ze zijn begonnen.’
‘Wacht even, bedoel je nu dat ze mensen misbruikt?’
‘Misbruikt, gebruikt, noem het zoals je wilt.’
Helen hield haar pas in. ‘Dat klinkt ook niet erg aardig. Waarom ben je dan naar haar feest gekomen als je zo over haar denkt?’
Hij haalde zijn schouders op en wees naar rechts om de weg aan te geven.
Na een paar minuten vroeg hij: ‘Waarom ben jij naar haar feest gekomen?’
Zijn wedervraag overviel haar. Ze was uiteindelijk vooral uit protest gegaan, omdat ze het gezeur van haar moeder zat was en omdat ze wilde bewijzen dat ze best alleen naar de stad durfde te gaan, naar een feest waar ze niemand kende, want feesten zijn gezellig en het is leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Ze duwde haar handen dieper in haar zakken. ‘Ik dacht dat ze het leuk zou vinden als ik kwam, ze had me tenslotte uitgenodigd en ik was in de veronderstelling dat we vriendinnen waren, maar blijkbaar beteken ik niet zoveel voor haar als zij voor mij.’
‘Je doet hetzelfde als zij.’
‘Wat bedoel je?’
‘Je bent onzeker en je denkt dat je haar nodig hebt om jezelf beter te voelen.’
Hij hield stil. ‘Je hebt haar niet nodig.’
Helen keek hem een ogenblik zwijgend aan, zich afvragend of hij gelijk had.
‘Daarheen,’ verbrak hij de stilte.
De zwarte deur met daarin alleen een piepklein venstertje, werd bewaakt door twee brede, donkere mannen met dikke gespierde nekken en armen die ze beiden over elkaar geslagen hadden. De blik in hun ogen was waakzaam, hun houding dominant en ontoegankelijk. Ze waren in het zwart gekleed en droegen in hun rechteroor een microfoontje. Eén van hen gaf Owen een stevige handdruk en liet ze binnen. De warmte sloeg in haar gezicht. Ze trok haar vochtig geworden jas uit en keek om zich heen. Er stonden verschillende mensen bij de kassa en bij de garderobe, allemaal met een donkere huidskleur. Ze spraken in een taal die ze niet kon verstaan. Vanachter een klapdeur klonken zware basdreunen. Owen betaalde de entree en de garderobe waarna ze allebei hun polsen omdraaiden om een stempel te ontvangen als toegangsbewijs. Helen was nog nooit van haar leven in wat voor club dan ook geweest en had geen idee wat haar te wachten stond. Het liefst zou ze zich omdraaien en heel hard wegrennen, maar ze had weinig keus want waar moest ze naartoe. Opzwepende hiphop muziek zwol aan zodra Owen de klapdeuren openduwde. Volgzaam liep ze achter hem aan het halfdonkere hol van de leeuw binnen. Tientallen ogen waren op haar gericht. Mannen met wellustige blikken, vrouwen die haar onderzoekend en zelfs intimiderend opnamen. Een hand streek langs haar bovenbeen en billen. Ze greep Owen vast, die zich meteen omdraaide.
‘Ik kan dit niet!’ riep ze stotterend terwijl ze zich aan zijn arm vastklampte. ‘Ze kijken naar me alsof ze me willen verslinden.’
‘Je bent nieuw, daarom kijken ze naar je, dat gaat zo wel over.’ Hij sloeg een arm om haar schouders en begeleidde haar naar een lege kruk.
‘Er zat iemand aan mijn kont!’
Er verscheen een geamuseerde lach rond zijn lippen.
‘Je moet je een beetje ontspannen,’ zei hij en hij boog over de bar heen om een bestelling te doen.
Er werd door de dj een nieuw nummer ingezet en om haar heen werd het plotsklaps onrustig. Vrouwen slaakten hoge gilletjes uit, mannen joelden. Armen gingen de lucht in. Velen begaven zich naar de roze en blauw verlichtte danskuil in het midden van de club. Vrouwen schudden en draaiden met hun kont terwijl mannen hen beetpakten, tegen hen aan schuurden en hen zowat bestegen als geile reuen op een loopse teef. Helen zag het tafereel vol plaatsvervangende schaamte aan.
‘Kijk eens, een Cosmopolitan,’ zei Owen in haar oor en hij overhandigde haar een cocktail met een rietje in een martiniglas. Op de rand van het glas hing een schijfje sinaasappel.
‘Het klinkt chemisch.’
‘Probeer het nu maar.’
Ze zoog voorzichtig aan het rietje en liet de frisse lichtzoete drank even over haar tong rollen. Het was heerlijk. Ze dronk haar glas te snel leeg, nam een tweede glas en voelde hoe de spanning langzaam van haar afgleed.

Wordt vervolgd deel acht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s