Dat is apenliefde deel acht

Heb je deel zeven al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Helen opende haar ogen en staarde naar het plafond toen het ineens tot haar doordrong dat ze in een onbekende kamer lag. Ze schoot overeind en zat oog in oog met een klein wit hondje, die op het voeteneinde van het tweepersoonsbed stond. Het hondje gromde zachtjes waardoor zijn grauwe snorretje trilde. Ze slaakte een gil en trok haar benen omhoog.
‘Je bent wakker,’ klonk een stem. Een donkere man in een wit t-shirt en een grijze joggingbroek kwam de kamer binnen en zette een mok op het nachtkastje.
Met grote ogen keek Helen van het grommende hondje naar de man naast haar bed. Langzaam begon het haar weer te dagen. Owen.
‘Je hebt een hond,’ bracht ze uit.
‘Nee, dat mormel is niet van mij, dat heb ik je toch verteld.’
‘Ja?’
Hij bestudeerde haar gezicht en grinnikte. ‘Je weet het niet meer.’
Hoofdschuddend keek ze naar het hoopje kleren op een stoel, realiseerde zich dat het haar kleren waren en trok het dekbed tot aan haar kin omhoog.
‘Drink je koffie op. De douche is in de gang, de eerste deur rechts. We zien je zo wel.’ Hij liep weg. ‘Kom Pinkie!’ De hond sprong van het bed en trippelde achter hem aan de kamer uit.
Helen balde haar vuisten en duwde ze tegen haar ogen. Ze kon zich niets meer herinneren, iets wat ze nog nooit had meegemaakt. Wakker worden! riep ze zichzelf in gedachten toe. Een paar minuten bleef ze zo zitten tot er geleidelijk vage beelden van die nacht als herinneringen tot haar door begonnen te dringen. Het feest. Owen die zich over haar ontfermd had. De club. De cocktails met een rietje, hoeveel had ze er gedronken? Gedanst! Ze had gedanst, heel veel gedanst. Ze liet haar handen zakken en staarde ongelovig voor zich uit. Dat ze dat had gedurfd! Ze kon zich herinneren dat hij vanaf een afstand naar haar had gekeken. Hij had om haar gelachen, haar niet uitgelachen, maar gewoon gelachen, maar ze was niet alleen naar de danskuil gegaan. Ze was door twee vrouwen meegenomen, zijn zussen. Ja, ze wist het weer! Ze had zijn zussen ontmoet, Neva en Yara. Ze zag hen voor zich. Neva, lang en slank met een kort geblondeerd rastakapsel en een grote donkere bril op haar gepiercete neus en Yara, jonger, kleiner en steviger, haar haren in vele dunne vlechtjes samengeknoopt tot een lange staart die tot haar billen reikte, lange oorbellen in haar oren met gekleurde veren eraan en een plaatjesbeugel in haar mond.
Helen zwaaide haar benen uit bed en stond iets te snel op. Even begon het haar te duizelen. Voetje voor voetje liep ze naar het raam en schoof het gordijn open. Ze kneep haar ogen samen tegen het felle licht. Het huis waarin ze zich bevond lag aan een hofje met allemaal identieke rijtjeshuizen. In het midden lag een omheind speelplaatsje met rubberen trottoirtegels. Er waren een klimrek, twee wipkippen en een zandbak waarin een grijswitte kat net zijn behoefte deed. Ze liet het gordijn los en draaide zich zuchtend om. Ze kon zich niet herinneren dat hij haar hier naartoe had gebracht. Ze kon zich het hondje niet herinneren en ook niet dat ze was gaan slapen of was ze gewoon knock-out gegaan, dat zou een boel verklaren. Het laatste wat ze zich herinnerde was het dansen. Misschien dat een douche zou helpen. Ze pakte haar kleren van de stoel, rook eraan en gooide ze met een vies gezicht op een hoopje. Die hoefde ze niet meer aan te trekken. Dan maar de kleren die ze gisteren had gedragen. Ze keek rond en vond haar tas en daarmee ook haar telefoon. Ze had een paar berichten van haar moeder, die wilde weten of ze een leuke avond had gehad en hoe laat ze verwachtte thuis te zijn. Geen gemiste oproepen of berichten van Paulien. Ze snoof en smeet de telefoon terug in haar tas. Voordat ze haar weg naar de badkamer zocht, keek ze om het hoekje van de deur de gang in. Toen ze niemand zag en alleen beneden geluiden hoorde, greep ze haar tas en rende in haar ondergoed snel naar de deur verderop.
Owen had zich blijkbaar al gedoucht. De spiegel boven de toilettafel en het glas van de douchecabine waren beslagen. Ze veegde de condens van de spiegel en bekeek zichzelf. Ze voelde zich net zo slecht als ze eruitzag. Ze was moe, had een zwaar hoofd, haar lichaam voelde stijf en haar voeten deden zeer. Lang leve het uitgaansleven. Als dit het nu was, dan kon ze het missen als kiespijn. Ze stapte de douchecabine in, liet het hete water over haar hoofd stromen en probeerde haar geest weer helder te krijgen. Het frustreerde haar enorm dat ze dingen was vergeten, maar toch was ze niet ongerust of bang. Ze had niet het gevoel dat er misbruik van haar was gemaakt. Ze kende haar lichaam, er was niets veranderd. Als er iets gebeurd was, zou ze het toch moeten merken. Ze sloeg haar armen om zich heen, legde haar hoofd in haar nek en liet het water over haar gezicht lopen.
Ze had haar ondergoed nog aan gehad, er was heus niets gebeurd, of was dat te naïef gedacht van haar. Hij had haar gezien. In haar ondergoed! Misschien had hij haar wel uitgebreid bekeken! Plotseling drong het tot haar door hoe belachelijk deze hele situatie was en hoe onverantwoordelijk ze bezig was geweest. Haar ouders zouden een rolberoerte krijgen als ze dit wisten, want ook al was er waarschijnlijk niets ergs gebeurd, niemand wist waar ze was en met wie. Ze had wel verkracht kunnen worden of erger, verkracht en vermoord en gedumpt in een gracht of park of in het IJ. Dat kon nog steeds gebeuren. Wat wist ze nu eenmaal van deze man, niets! Helemaal niets! Een lichte paniek maakte zich van haar meester. Ze draaide zich vlug om, wilde de kraan dicht draaien, maar stootte haar schouder hard tegen het metalen rekje met flessen douchegel en shampoo. Vloekend greep ze naar haar schouder terwijl de flessen met veel kabaal op de bodem van de cabine vielen. Ze knielde neer om ze op te rapen en sprak zichzelf mompelend, maar ferm toe: ‘Doe in godsnaam normaal Helen, er is geen reden om zo debiel te doen, doe niet zo verdomd panisch. Je lijkt je moeder wel. Blijf bij de feiten. Je hebt lekkere cocktails gedronken, gedanst en…en bent als een blok in slaap gevallen.’

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s