Floris aan de praat Vervolgverhalen

Het harteloze vrouwmens

Een paar weken lang was ik een heel gelukkig lammetje. Ik miste mijn schapenmoeder en de andere lammetjes natuurlijk nog wel, maar de andere schapenmoeders zorgden ervoor dat ik me nooit alleen voelde. Ik had natuurlijk ook mijn lieve schapenvrouwtje die mij, nu ik niet meer van de boer was, een echte naam had gegeven. Ze noemde mij Floris, is dat geen gave naam?! Ik kreeg een mooie halsband met een penning waarop met grote witte letters mijn naam stond. Daar was ik wel trots op.

Mijn schapenvrouwtje was heel druk in de weer om een wei voor mij te vinden, maar dat was nog niet zo gemakkelijk. De meeste weitjes waren al bewoond of waren alleen voor de sier, het gras mocht niet door schaapjes opgegeten worden, het was alleen voor de wilde dieren en als het gras te lang werd, mocht het alleen afgemaaid en verbrand worden. Er mocht ook geen hooi van gemaakt worden voor de winter. Op een dag kwam mijn schapenvrouwtje mij bezoeken en zag ik dat ze heel erg verdrietig was. Er was een vrouwmens, die eigenlijk best een aardig vrouwmens was, maar ze speelde ook graag de baas over alle schapen en de schapenvrouwtjes. Ze vond macht hebben heel belangrijk en wilde haar macht laten gelden. Dat deed ze door mij weg te sturen! Ik moest zo snel mogelijk weg van haar en dat alleen om de simpele reden dat ik nu niet meer van de boer was, maar van mijn schapenvrouwtje. Het kon haar niets schelen dat ik dan helemaal eenzaam en alleen zou zijn zonder andere schapenvriendjes. Ze hield ook geen rekening met het feit dat mijn schapenvrouwtje nog helemaal geen ander plekje voor mij had gevonden en dat ze daar nog wat tijd voor nodig had. Ze zei gewoon tegen mijn schapenvrouwtje dat als ze geen wei voor mij had, ze mij dan maar weer terug moest verkopen aan de nare boer. Mijn schapenvrouwtje begreep niet hoe dat vrouwmens zo harteloos kon zijn, en ik ook niet, ik werd ook heel verdrietig. Mijn schapenvrouwtje troostte mij en ik troostte mijn schapenvrouwtje.

_20160807_220811-1

Het komt wel goed, zei ze, ik geef het niet zomaar op en ik ga je zeker niet teruggeven aan die nare boer. Ik zal je beschermen, zei ze, maar ik was wel een beetje bang, want ze was natuurlijk niet altijd in de buurt om mij te beschermen.

Schapenvrouwtje en haar mannetje, mijn schapenbaasje, gingen overal in de buurt rondvragen of ik niet tijdelijk ergens terecht kon, bij de aardappelboer die een paar schapen had lopen en bij de haven waar ook een paar schapen liepen, en toen…toen werden ze via de havenmeester in contact gebracht met mensen die zelf ook heel veel schaapjes hebben en die heel dicht in de buurt wonen. Schapenvrouwtje en -baasje gingen bij hen koffiedrinken om te vertellen wat er allemaal aan de hand was en waarom ik zo snel weg moest bij de schapenmoeders. Ze werden ook boos op het harteloze vrouwmens en de nare boer en stelden mijn schapenvrouwtje meteen gerust. Ik mocht een tijdje bij hen komen logeren. Mijn schapenvrouwtje was zo blij en opgelucht dat toen ik haar weer zag, ze weer heel veel tranen had, maar deze keer van opluchting en geluk!

4 reacties op “Het harteloze vrouwmens

  1. Gelukkig zijn er ook lieve mensen die heel veel van lieve schaapjes houden en daar hun best voor doen… en gelukkig kwamen die mensen allemaal op jouw pad!

    Liked by 1 persoon

  2. Het lijkt wel een kerstverhaal

    Liked by 1 persoon

  3. Kan er nog steeds niet over uit…..echt zo koud en harteloos 😢

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Sabine Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: