Floris aan de praat

Verhuizing

Mijn schapenvrouwtje zegt dat er soms dingen gebeuren in het leven die absoluut niet leuk zijn, dingen waar je boos en verdrietig van wordt, maar die uiteindelijk toch leiden naar iets positiefs of iets bijzonders. Ik moet haar gelijk geven.

Ik moest per direct weg bij de kudde schapenmoeders, maar als we niet waren weggestuurd, had ik mijn beste vriendin Saartje nooit ontmoet en ook de lieve mensen niet die voor mij hebben gezorgd tot ik een eigen wei kreeg. Mijn schapenvrouwtje heeft bovendien veel geleerd van die lieve mensen over het houden van schapen en veel adviezen gekregen en wat ook niet geheel onbelangrijk is, alle schaapjes van de knuffelweide zijn uiteindelijk bij deze lieve mensen vandaan gekomen. Als dat niet bijzonder is, dan weet ik het niet meer.

Op een dag kwam mijn schapenvrouwtje mij halen. Ze deed een lijn aan mijn halsband en zei resoluut: kom op Floris, we gaan hier weg. Ik keek nog een keer om naar de schapenmoeders en wandelde toen achter haar aan door het hek naar buiten en daarna via een plank zo een busje in. Dat was wel spannend hoor, maar ik vertrouw mijn schapenvrouwtje dus ik ben gewoon met haar meegelopen. Ze bleef ook bij mij zitten achterin het busje toen deze ging rijden. Het ritje duurde niet zo lang en toen de deuren weer opengingen, was ik zo nieuwsgierig dat ik meteen het busje uit wilde lopen. In de verte hoorde ik een ander schaapje roepen. Ze bleek Saartje te heten. Saartje was ongeveer van mijn leeftijd en ik mocht bij haar in een weitje staan achter het huis van de lieve mensen. Het waren een manmens en een vrouwmens. Het manmens maakte stoere grapjes over lamskoteletten en shoarma om mijn schapenvrouwtje te plagen, maar ik had wel door dat hij me stiekem gewoon leuk vond. Het vrouwmens was gewoon heel erg lief. Ze hield ook zo van knuffelen, net als mijn schapenvrouwtje.

Er waren ook andere diertjes in het weitje, diertjes die ik nog nooit van mijn leven had gezien. Ze werden kippen en poes genoemd. Ik keek mijn ogen uit. In de wei was verder een stalletje met vers stro. Daar zag ik mezelf wel in liggen!

Saartje en ik waren na de eerste kennismaking al vrienden. Ze was wel een beetje luidruchtig en gek met dat gehuppel en gespring van haar. Daar moest ik even aan wennen, maar ik vond het al heel snel erg gezellig. Mijn vrouwtje vond haar ook meteen heel leuk. Bijna iedere dag kwam ze me opzoeken en vaak gingen we dan samen een stukje wandelen op het dijktalud naast het weitje. Saartje mocht dan ook mee. We renden dan samen als een dolle heen en weer en aten lekkere blaadjes van de wilgenbomen, die mijn schapenvrouwtje voor ons plukte. Het waren fijne momenten en mijn schapenvrouwtje kon zich weer een beetje ontspannen nu ze wist dat ik op een veilige plek was. Vol goede moed kon ze weer verder zoeken naar een eigen wei.

2 reacties op “Verhuizing

  1. Wat heb je dit weer mooi geschreven. Wat een lieverd toch die Floris💖

    Liked by 1 persoon

  2. Mooi geschreven! Echt grappig om de foto’s van toen te zien. Lieve Floris!!! 😍💋

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: