Floris aan de praat

De knuffelweide

Gedurende een paar maanden woonde ik in mijn tijdelijke wei waar ik het best wel naar mijn zin had samen met mijn nieuwe vriendin Saartje, maar op een dag tegen het einde van de zomer was het dan toch eindelijk zo ver. Mijn schapenvrouwtje had een wei voor mij gevonden op loopafstand van haar huis.

Het weiland was wel erg verwilderd. Het weidegras en alle overige begroeiing, zoals distels en brandnetels, stond zo hoog dat als ik er doorheen zou lopen, ik gegarandeerd zou verdwalen. Niemand zou mij ooit nog terug vinden. Mijn schapenvrouwtje moest dus eerst iemand regelen die alles eerst eens helemaal kort ging maaien en het was nogal een stuk, want het weiland wat aan een kanaal lag en aan weerszijden aan een sloot, bleek maar liefst 6000m2 groot te zijn!

Toen mijn schapenvrouwtje DAT vertelde, schrok ik wel en zette hele grote ogen op. Ze dacht toch zeker niet dat ik in mijn uppie zoveel meters grasland kaal kon vreten? Binnen de kortste keren zou het gras weer tot aan mijn poepgaatje staan!

Ik werd ook verdrietig, want hoewel ik blij was met een eigen wei, leek het me ook maar erg eenzaam. Mijn schapenvrouwtje zou natuurlijk niet de hele dag bij mij in de wei zijn en ik zou mijn vriendin Saartje heel erg missen en zij mij. Ze stond er ook een beetje beteuterd bij te kijken nu ze hoorde dat ik weer weg zou gaan en ze dan ook mijn schapenvrouwtje niet meer zou zien.

Gelukkig wist mijn schapenvrouwtje ons meteen gerust te stellen.
Ik kan toch ook niet meer zonder die lieve Saartje, zei ze, ze gaat lekker met ons mee en over een tijdje krijgen jullie er dan een aantal vriendinnen bij. Maken jullie je ook maar geen zorgen over al dat gras, dat lossen we tot die tijd wel op een andere manier op.

Joepie! Wat waren Saartje en ik blij. We mochten bij elkaar blijven! En mijn schapenvrouwtje werd nu ook Saartjes schapenvrouwtje. Dat was geweldig nieuws! Saartje was door het dolle heen net als ik.

En zo kwam het dat ik niet lang daarna nog een keertje een ritje mocht maken over de weg, maar deze keer stond ik samen met Saartje in een speciale schapenkar. De lieve mensen brachten ons weg en ons schapenvrouwtje en schapenbaasje stonden ons op te wachten.

De wei was GROOT! Nog groter dan ik me had voorgesteld. Er was nog geen stalletje om in te schuilen maar wel een beschutte plek onder de bomen. Het schapenvrouwtje beloofde dat er snel een stalletje zou komen voor ons, daar zou het schapenbaasje wel voor zorgen.

Saartje en ik renden iedere dag samen door de grote wei, verkenden het land van voor naar achter, graasden van het lekkere gras. Ons schapenvrouwtje kwam iedere dag meermaals bij ons kijken en bracht dan lekkers voor ons mee, worteltjes en brokjes en zoals beloofd bouwde het schapenbaasje een paar weken later een prachtige stal voor ons wat een hele klus was, dus ik heb het schapenbaasje natuurlijk wel geholpen. Wij mannen moeten elkaar tenslotte wel steunen. Ik hield alles goed in de gaten, gaf zo nu en dan wat aanwijzingen en moedigde hem aan.

Het resultaat was GE-WEL-DIG en langzaamaan veranderde onze wei, die we de knuffelweide noemden, in een echt thuis voor ons en onze toekomstige schapenvriendinnen, maar daar vertel ik de volgende keer meer over.

2 reacties op “De knuffelweide

  1. Els schellen

    Wat een gezellige schapenfamilie is het toch.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben zo happydepeppy voor jou Floris! En een nieuwe wei, en je vriendinnetje mee en dichter bij je schapenbaasjes! En volgens mij komt er nog veel meer geluk jouw kant op, wat ik je blaf!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: