Dat is apenliefde deel negen

Heb je deel acht al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Toen ze weer gekalmeerd was en zich toonbaar had gemaakt, liep ze met de onaangeroerde koffie naar beneden. In de gang precies recht tegenover de trap was een kleine woonkamer. Helen keek door de openstaande deur naar binnen en liet haar blik even rusten op het kussen en de in elkaar gefrommelde plaid op de zwartleren bank. Hij had hier beneden geslapen.
‘Lekker gedoucht?’ hoorde ze Owen vragen.
Ze keek rechts de gang in. Hij stond in de doorgang naar een smal keukentje, waar aan de scharnieren te zien, ooit een deur in had gezeten. Het keukentje was net breed genoeg voor het aanrechtblok, een kleine koelkast en een gasfornuis met oven aan de ene kant en een open kast met wat planken met potten en pannen aan de andere kant.
‘Ja, ik ben er wel een beetje van opgeknapt.’
Hij nam de koffiemok uit haar handen. ‘Je hebt er niet van gedronken.’
‘Nee sorry, ik lust geen koffie.’
‘Zal ik een kop thee voor je maken?’
‘Graag.’
Hij zette de waterkoker aan, leunde tegen het aanrecht en keek naar buiten, waar op een klein bestraat plaatsje het witte hondje rondscharrelde. Pinkie. Het hondje van zijn moeder. Hij paste op het hondje zo lang zijn moeder in Ghana was om voor een vriendin te zorgen, die niet lang meer te leven had, wist ze zich weer te herinneren.
‘Ben je in Ghana geboren?’
Hij leek op te schrikken uit zijn gedachten, keek haar aan en knikte. ‘Ja, maar ik heb eerlijk gezegd niet zo heel veel met het land, ik was drie jaar oud toen we naar Nederland emigreerden. Ik heb er weinig herinneringen aan.’
‘Ben je er nooit meer geweest?’
‘Jawel, elf jaar geleden toen ik net eenentwintig was. Het was een cadeau voor mijn verjaardag. Het leek mijn ouders een goed idee om mijn roots te ontdekken. Ik ben er twee maanden geweest en ik was blij om weer thuis te zijn.’
Het water in de waterkoker begon te borrelen en de waterkoker sloeg af.
‘Suiker en melk?’
‘Geen van beide.’
‘Honing?’
‘Nee, dank je wel.’
Owen pakte een blauwe mok met witte sterretjes uit een kastje. Hij hing een theezakje in de mok, goot er water overheen en haalde het zakje een keer of vier op en neer voordat hij het naast een ander verdroogd theezakje op een schoteltje zette, wat op het aanrecht stond. Hij gaf de dampende mok aan haar en opende de achterdeur voor Pinkie. Het hondje drentelde rond haar benen, kwispelde wild en besnuffelde haar benen.
Helen blies in haar mok.
‘Wil je daar iets bij eten of heb je liever een paracetamol?’
Enigszins beschaamd keek ze hem vanonder haar wimpers aan.
Hij trok een la open en drukte een paracetamol uit de verpakking.
‘Sorry hoor, ik heb duidelijk veel te veel van die cocktails gedronken. Ik weet niet eens meer hoe we hier zijn gekomen.’
‘Het geeft niet, je hebt in ieder geval een leuke avond gehad.’ Hij gaf haar een glas water en de paracetamol.
‘Ja, dankzij jou…en je zussen,’ vervolgde ze toen ze de paracetamol had doorgeslikt. ‘Wil je ze voor mij bedanken?’
‘Dat heb je zelf al uitgebreid gedaan toen we ze thuis afzette,’ grinnikte hij. ‘Je hebt ze allebei zowat doodgeknuffeld.’
‘Ik schaam me rot, jullie zullen wel denken,’ zuchtte Helen.
Hij draaide zich om en inspecteerde de inhoud van zijn koelkast.
‘Is er eh, is er verder nog iets gebeurd?’ stamelde ze.
‘Er is niets tussen ons gebeurd, als je daar soms bang voor bent.’
Ze kreeg het ineens ongemakkelijk warm.
Hij deed de koelkast weer dicht en keek haar aan. ‘Je hoeft je echt geen zorgen te maken. Ik heb je naar boven gebracht, je naar bed geholpen en toen hebben we nog even gepraat, meer niet.’ 
Toen hij een blik op zijn horloge wierp, realiseerde Helen zich dat ze al sinds gisterenavond beslag legde op zijn tijd. Ze voelde zich ineens een aansteller. Hij had hier helemaal niet om gevraagd en nu deed ze ook nog zo kinderachtig. Waarom zou iemand als hij überhaupt geïnteresseerd zijn in iemand zoals zij. Dat sloeg nergens op.
‘Ik denk dat ik beter kan gaan, het is nog een hele reis terug.’
‘Moet je een bepaalde tijd thuis zijn dan?’
‘Nou nee, niet speciaal, maar mijn moeder heeft me al berichten gestuurd met de vraag wanneer ik naar huis kom en ik wil haar niet-´
‘Vannacht zei je nog dat je het irritante gezeur van je moeder zat bent,’ onderbrak hij haar. ‘Je zei dat je het zat was om als een klein kind behandeld te worden, dat je een volwassen vrouw bent en recht hebt op een eigen leven zonder haar eeuwige betuttelingen, dat je niet zoals haar wilt worden, bang voor alles en iedereen. Je zei ook dat ik niet moest denken dat je een onnozele saaie onervaren doos bent omdat je toevallig nog bij je ouders woont ook al is dat wat die omhooggevallen trut met haar vieze stinkjoint misschien beweert.’
Helen staarde hem met open mond aan. Ze kon niet geloven dat ze al die dingen tegen hem had gezegd, ze kon wel door de grond zakken.
‘Ik had niet moeten drinken, ik drink nooit,’ verontschuldigde ze zich weer.
‘Mensen die teveel gedronken hebben zijn vaak wel eerlijk in hun uitingen.’
‘En mensen die stoned zijn?’
Ze ontweek zijn blik en bracht de mok thee naar haar mond zodat hij haar trillende lip niet zou zien. Het liefst wilde ze de keuken uitvluchten, weg van hem, weg van zijn blik die haar leek te doorgronden.
‘Mag ik?’ vroeg hij terwijl hij vragend naar de mok keek die ze tussen twee handen geklemd hield.
Ze liet de mok los.
Hij zette hem op het aanrecht, pakte haar schouders vast en trok haar tegen zich aan. Haar keel werd dik toen hij zijn armen om haar heen sloeg. Ze legde haar gezicht tegen zijn borst, voelde zijn warmte, snoof zijn geur op. Ze werd licht in haar hoofd en sloot haar ogen. Zo bleven ze minutenlang staan.
‘Ik vind je niet onnozel en saai,’ zei hij toen.
‘Je kent me niet eens,’ bracht ze gesmoord uit.
‘Ik heb mensenkennis en ik heb al lang gezien dat je veel interessanter bent dan die trut met haar stinkjoint,’ zei hij grinnikend. Hij drukte haar heel even steviger tegen zich aan en liet haar toen los. ‘Kom, pak je spullen. Ik trek even wat anders aan, dan gaan we ontbijten in de stad en dan breng ik je daarna naar het station.’

Wordt vervolgd

Dat is apenliefde deel acht

Heb je deel zeven al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Helen opende haar ogen en staarde naar het plafond toen het ineens tot haar doordrong dat ze in een onbekende kamer lag. Ze schoot overeind en zat oog in oog met een klein wit hondje, die op het voeteneinde van het tweepersoonsbed stond. Het hondje gromde zachtjes waardoor zijn grauwe snorretje trilde. Ze slaakte een gil en trok haar benen omhoog.
‘Je bent wakker,’ klonk een stem. Een donkere man in een wit t-shirt en een grijze joggingbroek kwam de kamer binnen en zette een mok op het nachtkastje.
Met grote ogen keek Helen van het grommende hondje naar de man naast haar bed. Langzaam begon het haar weer te dagen. Owen.
‘Je hebt een hond,’ bracht ze uit.
‘Nee, dat mormel is niet van mij, dat heb ik je toch verteld.’
‘Ja?’
Hij bestudeerde haar gezicht en grinnikte. ‘Je weet het niet meer.’
Hoofdschuddend keek ze naar het hoopje kleren op een stoel, realiseerde zich dat het haar kleren waren en trok het dekbed tot aan haar kin omhoog.
‘Drink je koffie op. De douche is in de gang, de eerste deur rechts. We zien je zo wel.’ Hij liep weg. ‘Kom Pinkie!’ De hond sprong van het bed en trippelde achter hem aan de kamer uit.
Helen balde haar vuisten en duwde ze tegen haar ogen. Ze kon zich niets meer herinneren, iets wat ze nog nooit had meegemaakt. Wakker worden! riep ze zichzelf in gedachten toe. Een paar minuten bleef ze zo zitten tot er geleidelijk vage beelden van die nacht als herinneringen tot haar door begonnen te dringen. Het feest. Owen die zich over haar ontfermd had. De club. De cocktails met een rietje, hoeveel had ze er gedronken? Gedanst! Ze had gedanst, heel veel gedanst. Ze liet haar handen zakken en staarde ongelovig voor zich uit. Dat ze dat had gedurfd! Ze kon zich herinneren dat hij vanaf een afstand naar haar had gekeken. Hij had om haar gelachen, haar niet uitgelachen, maar gewoon gelachen, maar ze was niet alleen naar de danskuil gegaan. Ze was door twee vrouwen meegenomen, zijn zussen. Ja, ze wist het weer! Ze had zijn zussen ontmoet, Neva en Yara. Ze zag hen voor zich. Neva, lang en slank met een kort geblondeerd rastakapsel en een grote donkere bril op haar gepiercete neus en Yara, jonger, kleiner en steviger, haar haren in vele dunne vlechtjes samengeknoopt tot een lange staart die tot haar billen reikte, lange oorbellen in haar oren met gekleurde veren eraan en een plaatjesbeugel in haar mond.
Helen zwaaide haar benen uit bed en stond iets te snel op. Even begon het haar te duizelen. Voetje voor voetje liep ze naar het raam en schoof het gordijn open. Ze kneep haar ogen samen tegen het felle licht. Het huis waarin ze zich bevond lag aan een hofje met allemaal identieke rijtjeshuizen. In het midden lag een omheind speelplaatsje met rubberen trottoirtegels. Er waren een klimrek, twee wipkippen en een zandbak waarin een grijswitte kat net zijn behoefte deed. Ze liet het gordijn los en draaide zich zuchtend om. Ze kon zich niet herinneren dat hij haar hier naartoe had gebracht. Ze kon zich het hondje niet herinneren en ook niet dat ze was gaan slapen of was ze gewoon knock-out gegaan, dat zou een boel verklaren. Het laatste wat ze zich herinnerde was het dansen. Misschien dat een douche zou helpen. Ze pakte haar kleren van de stoel, rook eraan en gooide ze met een vies gezicht op een hoopje. Die hoefde ze niet meer aan te trekken. Dan maar de kleren die ze gisteren had gedragen. Ze keek rond en vond haar tas en daarmee ook haar telefoon. Ze had een paar berichten van haar moeder, die wilde weten of ze een leuke avond had gehad en hoe laat ze verwachtte thuis te zijn. Geen gemiste oproepen of berichten van Paulien. Ze snoof en smeet de telefoon terug in haar tas. Voordat ze haar weg naar de badkamer zocht, keek ze om het hoekje van de deur de gang in. Toen ze niemand zag en alleen beneden geluiden hoorde, greep ze haar tas en rende in haar ondergoed snel naar de deur verderop.
Owen had zich blijkbaar al gedoucht. De spiegel boven de toilettafel en het glas van de douchecabine waren beslagen. Ze veegde de condens van de spiegel en bekeek zichzelf. Ze voelde zich net zo slecht als ze eruitzag. Ze was moe, had een zwaar hoofd, haar lichaam voelde stijf en haar voeten deden zeer. Lang leve het uitgaansleven. Als dit het nu was, dan kon ze het missen als kiespijn. Ze stapte de douchecabine in, liet het hete water over haar hoofd stromen en probeerde haar geest weer helder te krijgen. Het frustreerde haar enorm dat ze dingen was vergeten, maar toch was ze niet ongerust of bang. Ze had niet het gevoel dat er misbruik van haar was gemaakt. Ze kende haar lichaam, er was niets veranderd. Als er iets gebeurd was, zou ze het toch moeten merken. Ze sloeg haar armen om zich heen, legde haar hoofd in haar nek en liet het water over haar gezicht lopen.
Ze had haar ondergoed nog aan gehad, er was heus niets gebeurd, of was dat te naïef gedacht van haar. Hij had haar gezien. In haar ondergoed! Misschien had hij haar wel uitgebreid bekeken! Plotseling drong het tot haar door hoe belachelijk deze hele situatie was en hoe onverantwoordelijk ze bezig was geweest. Haar ouders zouden een rolberoerte krijgen als ze dit wisten, want ook al was er waarschijnlijk niets ergs gebeurd, niemand wist waar ze was en met wie. Ze had wel verkracht kunnen worden of erger, verkracht en vermoord en gedumpt in een gracht of park of in het IJ. Dat kon nog steeds gebeuren. Wat wist ze nu eenmaal van deze man, niets! Helemaal niets! Een lichte paniek maakte zich van haar meester. Ze draaide zich vlug om, wilde de kraan dicht draaien, maar stootte haar schouder hard tegen het metalen rekje met flessen douchegel en shampoo. Vloekend greep ze naar haar schouder terwijl de flessen met veel kabaal op de bodem van de cabine vielen. Ze knielde neer om ze op te rapen en sprak zichzelf mompelend, maar ferm toe: ‘Doe in godsnaam normaal Helen, er is geen reden om zo debiel te doen, doe niet zo verdomd panisch. Je lijkt je moeder wel. Blijf bij de feiten. Je hebt lekkere cocktails gedronken, gedanst en…en bent als een blok in slaap gevallen.’

Wordt vervolgd

Dat is apenliefde deel zeven

Heb je deel zes al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Er stond een gure wind. Natte sneeuwvlokken oranje gekleurd door het licht van de straatlantaarns waaiden in haar gezicht. Helen trok de capuchon van haar jas over haar hoofd. Ze had geen flauw idee waar Owen haar mee naartoe nam, maar ze hoopte dat het niet al te ver lopen was. Hij stapte stevig door met zijn schouders opgetrokken en zijn gezicht half verborgen in zijn kraag.
‘Het spijt me dat je door mij nu het feest mist,’ zei ze tegen hem.
‘Niet nodig, het was mijn eigen keuze.’
‘Maar ik hoop dat je nu niet anders over Paulien gaat denken. Ik bedoel, dit is iets tussen haar en mij. Ik wil niet dat het jullie vriendschap verpest.’
‘Maak je geen zorgen, ik ben lang geleden al gestopt me te laten beïnvloeden door ervaringen of meningen van anderen, maar even voor de goede orde; Paulien is een kennis geen vriendin en wat er vanavond gebeurd is, verbaast me eigenlijk niets.’
Ze keek naar hem op. ‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Ik ken Paulien als iemand die graag veel mensen om zich heen verzameld. Populaire mensen vooral, althans in haar ogen. Mensen die haar kunnen helpen bepaalde dingen voor elkaar te krijgen of die ervoor zorgen dat ze zich meer of beter voelt. Het lijkt wel alsof ze veel vrienden heeft, maar dergelijke vriendschappen stellen meestal niet zoveel voor, ze eindigen vaak net zo snel als ze zijn begonnen.’
‘Wacht even, bedoel je nu dat ze mensen misbruikt?’
‘Misbruikt, gebruikt, noem het zoals je wilt.’
Helen hield haar pas in. ‘Dat klinkt ook niet erg aardig. Waarom ben je dan naar haar feest gekomen als je zo over haar denkt?’
Hij haalde zijn schouders op en wees naar rechts om de weg aan te geven.
Na een paar minuten vroeg hij: ‘Waarom ben jij naar haar feest gekomen?’
Zijn wedervraag overviel haar. Ze was uiteindelijk vooral uit protest gegaan, omdat ze het gezeur van haar moeder zat was en omdat ze wilde bewijzen dat ze best alleen naar de stad durfde te gaan, naar een feest waar ze niemand kende, want feesten zijn gezellig en het is leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Ze duwde haar handen dieper in haar zakken. ‘Ik dacht dat ze het leuk zou vinden als ik kwam, ze had me tenslotte uitgenodigd en ik was in de veronderstelling dat we vriendinnen waren, maar blijkbaar beteken ik niet zoveel voor haar als zij voor mij.’
‘Je doet hetzelfde als zij.’
‘Wat bedoel je?’
‘Je bent onzeker en je denkt dat je haar nodig hebt om jezelf beter te voelen.’
Hij hield stil. ‘Je hebt haar niet nodig.’
Helen keek hem een ogenblik zwijgend aan, zich afvragend of hij gelijk had.
‘Daarheen,’ verbrak hij de stilte.
De zwarte deur met daarin alleen een piepklein venstertje, werd bewaakt door twee brede, donkere mannen met dikke gespierde nekken en armen die ze beiden over elkaar geslagen hadden. De blik in hun ogen was waakzaam, hun houding dominant en ontoegankelijk. Ze waren in het zwart gekleed en droegen in hun rechteroor een microfoontje. Eén van hen gaf Owen een stevige handdruk en liet ze binnen. De warmte sloeg in haar gezicht. Ze trok haar vochtig geworden jas uit en keek om zich heen. Er stonden verschillende mensen bij de kassa en bij de garderobe, allemaal met een donkere huidskleur. Ze spraken in een taal die ze niet kon verstaan. Vanachter een klapdeur klonken zware basdreunen. Owen betaalde de entree en de garderobe waarna ze allebei hun polsen omdraaiden om een stempel te ontvangen als toegangsbewijs. Helen was nog nooit van haar leven in wat voor club dan ook geweest en had geen idee wat haar te wachten stond. Het liefst zou ze zich omdraaien en heel hard wegrennen, maar ze had weinig keus want waar moest ze naartoe. Opzwepende hiphop muziek zwol aan zodra Owen de klapdeuren openduwde. Volgzaam liep ze achter hem aan het halfdonkere hol van de leeuw binnen. Tientallen ogen waren op haar gericht. Mannen met wellustige blikken, vrouwen die haar onderzoekend en zelfs intimiderend opnamen. Een hand streek langs haar bovenbeen en billen. Ze greep Owen vast, die zich meteen omdraaide.
‘Ik kan dit niet!’ riep ze stotterend terwijl ze zich aan zijn arm vastklampte. ‘Ze kijken naar me alsof ze me willen verslinden.’
‘Je bent nieuw, daarom kijken ze naar je, dat gaat zo wel over.’ Hij sloeg een arm om haar schouders en begeleidde haar naar een lege kruk.
‘Er zat iemand aan mijn kont!’
Er verscheen een geamuseerde lach rond zijn lippen.
‘Je moet je een beetje ontspannen,’ zei hij en hij boog over de bar heen om een bestelling te doen.
Er werd door de dj een nieuw nummer ingezet en om haar heen werd het plotsklaps onrustig. Vrouwen slaakten hoge gilletjes uit, mannen joelden. Armen gingen de lucht in. Velen begaven zich naar de roze en blauw verlichtte danskuil in het midden van de club. Vrouwen schudden en draaiden met hun kont terwijl mannen hen beetpakten, tegen hen aan schuurden en hen zowat bestegen als geile reuen op een loopse teef. Helen zag het tafereel vol plaatsvervangende schaamte aan.
‘Kijk eens, een Cosmopolitan,’ zei Owen in haar oor en hij overhandigde haar een cocktail met een rietje in een martiniglas. Op de rand van het glas hing een schijfje sinaasappel.
‘Het klinkt chemisch.’
‘Probeer het nu maar.’
Ze zoog voorzichtig aan het rietje en liet de frisse lichtzoete drank even over haar tong rollen. Het was heerlijk. Ze dronk haar glas te snel leeg, nam een tweede glas en voelde hoe de spanning langzaam van haar afgleed.

Wordt vervolgd deel acht

Dat is apenliefde deel zes

Heb je deel vijf al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

‘Wat doe je!’ herhaalde Helen.
‘Je bent van slag.’
‘Ja, gek he? Ik word door een grote neger een slaapkamer in geduwd!’
Met een scheef lachje op zijn gezicht keek hij haar aan. ‘Je hebt meer praatjes dan vanmiddag.’
Ze wendde haar blik af.
‘Waarom vertel je niet gewoon wat er aan de hand is?’
‘Omdat het jou niks aan gaat.’
‘Zal ik Paulien even halen?’
‘Nee!’ snauwde ze.
Hij hield afwerend zijn handen omhoog.
‘Als je me zo graag wilt helpen, help me dan ongezien hier weg te komen.’
‘Wil je me dan wel vertellen wat er is gebeurd?’
‘Ik hoor hier gewoon niet te zijn, dat is alles.’
‘Zegt wie?’
‘Zeg ik. Ik ken die mensen niet. Het zijn niet mijn vrienden.’
‘Paulien is toch je vriendin.’
Ze snoof en bukte zich om haar tas van de grond te pakken.
‘Wat heeft ze gedaan?’
‘Ze heeft me uitgenodigd.’
Fronsend keek hij haar aan.
‘Ik ben een ongewenste gast, uitgenodigd uit beleefdheid en medelijden, want ik woon in een dorp, bij mijn ouders en ik leid een saai bestaan. En omdat ze niet had verwacht dat ik zou komen en ze nu met me opgescheept zit, zet ze me maar in als een hulpje om haar gasten te voorzien van een hapje, want ik ben natuurlijk niet bijzonder genoeg om me onder haar echte vrienden te kunnen scharen dus waarom zou ze de moeite doen om me aan iemand voor te stellen!’ Ruw wreef ze met haar hand over haar wang om een traan weg te vegen. ‘Ik wil hier weg.’

Zodra de auto van de parkeerplaats reed, haalde ze diep adem, opgelucht dat ze weg was uit de flat, maar wat nu. Ze zat bij een vrijwel onbekende man in de auto en niemand wist waar ze was. Haar ouders dachten dat ze bij Paulien was en Paulien wist niet dat ze was vertrokken. Het kon wel eens uren duren voordat ze tot die ontdekking kwam, misschien pas als het feest ten einde was. Er kon veel gebeuren in die tijd.
Ze wierp een schuine blik opzij. Owen concentreerde zich op de weg en draaide met een vlakke hand op het stuur soepel de bochten door. Om zijn ringvinger zat een zegelring. In het donker kon ze niet zo goed zien welke kleur hij had, donkergroen of donkerblauw misschien. Ze schraapte haar keel. ‘Rijd je naar het station?’
‘Nee, dat heeft weinig zin, die laatste trein is al lang vertrokken.’
Ze keek naar de klok op zijn dashboard. Hij had gelijk. ‘Waar breng je me dan naartoe?’
‘Er zijn drie opties.’ Owen zette de radio zachtjes aan en zocht de zenders af tot er een rustig rhythm en blues nummer door de luidsprekers klonk. ‘Ik breng je naar huis,’ zei hij terwijl hij één vinger omhoogstak.
‘Dat is bijna twee uur rijden, hoor.’
Hij haalde zijn schouders op waarmee hij aangaf dat het hem niks kon schelen.
‘Ik wil niet naar huis,’ zei ze hoofdschuddend. Heb je enig idee hoe lang ik dan naar het gezeur van mijn moeder moet luisteren, dacht ze erachteraan.
Hij stak twee vingers omhoog. ‘Ik zet je af bij een hotel, dan kun je morgenvroeg de trein pakken.’
Helen dacht na.
‘Of drie, je gaat met mij mee naar huis en we hebben de rest van de nacht onvergetelijke seks zoals je nog nooit hebt meegemaakt en dan breng ik je morgen naar het station.’
Haar adem stokte in haar keel. Ze boog naar voren in haar stoel en begon te hoesten.
‘Rustig maar, ik plaag je alleen,’ lachte hij.
Hij parkeerde de auto en zette de motor af. ‘Gaat het?’
Ze knikte.
Hij deed zijn gordel los en draaide zich naar haar toe. ‘Even serieus, ik wil je best bij een hotel afzetten, maar je mag ook met mij mee als je dat wilt. Ik beloof je dat ik me zal gedragen. Je kunt me vertrouwen.’
Ze sloeg haar blik neer en keek bedenkelijk naar haar handen in haar schoot. Een hele nacht in haar uppie in één of ander hotel verblijven, ergens in deze stad waar ze zich sowieso al niet op haar gemak voelde, was niet echt een prettige gedachte, maar meegaan met een man die ze helemaal niet kende was dat evenmin. Misschien moest ze toch maar iemand bellen om te laten weten waar ze was, of stelde ze zich nu gewoon aan. Ze sloot haar ogen, haalde diep adem en liet de lucht tussen haar lippen ontsnappen, probeerde haar hart zo tot bedaren te brengen. ‘Goed, ik ga met je mee.’
‘Prima,’ zei hij en zwaaide zijn portier open. ‘Dan gaan we nu eerst eens voor die cocktail zorgen die ik je heb beloofd.’

Word vervolgd deel zeven

Dat is apenliefde deel vijf

Heb je deel vier al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Helen liep met een grote schaal in haar handen tussen de mensen door. Het was warm en druk en ze vroeg zich af waar haar vriendin iedereen eigenlijk van kende. Je zou denken dat je met een schaal hapjes makkelijk aanspraak zou hebben, maar behalve dat ze zich nu niet zo verloren voelde, had het totaal geen voordelen. De meesten pakten iets van de schaal zonder haar ook maar een blik te gunnen, een enkeling glimlachte of knikte even. Dachten ze soms dat ze een ingehuurd hulpje was of zo.
‘Ik merk dat er maar weinig mensen oog hebben voor het lekkerste hapje op het feestje.’
Helen liet de schaal bijna uit haar handen vallen. Hij was gekleed in een zwarte broek en een lichtblauw overhemd. De bovenste knoopjes stonden open. Haar blik viel op de kleine zwarte krulletjes op zijn donkerbruine borst.
‘Owen, je bent er ook.’
‘Ja, ik ben er ook,’ zei hij met diepe stem. Zijn donkere ogen glinsterden.
‘Blokje kaas?’ vroeg ze terwijl ze de schaal onder zijn neus duwde.
Behoedzaam nam hij de schaal uit haar handen en zette hem op de salontafel.
Helen voelde zich plotseling naakt zonder de schaal in haar handen. Ongemakkelijk sloeg ze haar armen over elkaar en keek om zich heen.
Een paar mensen schoven de twee leren banken tegen de muur om meer ruimte te creëren in het midden van de kamer. De muziek werd harder gezet.
Owen bracht zijn mond naar haar oor. ‘Heb je het naar je zin?’
‘Ja hoor,’ loog ze.
Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.
‘Ja, waarom zou ik het niet naar mijn zin hebben?’
Hij wilde iets zeggen, maar een slanke blonde vrouw op hoge hakken sloeg haar armen om zijn nek terwijl ze haar borsten gewillig tegen hem aandrukte.
Helen wendde gegeneerd haar blik af.
‘Owen, dans met me!’
‘Nu niet,’ hoorde ze hem zeggen, ‘ik ben in gesprek.’
De vrouw onderwierp haar aan een onderzoekende blik, voegde zich toen bij het groepje dansende mensen en begon met haar kont te draaien.
‘Wil je iets drinken?’ vroeg hij met zijn lippen tegen haar oor.
Er ging een rilling door haar heen.
‘Ik kan hele lekkere cocktails maken. Ik heb een keer een workshop gedaan.’
Hij maakte een wild gebaar alsof hij iets schudde, hoog in de lucht gooide en achter zijn rug weer opving en keek haar met een brede grijs aan.
Onwillekeurig moest ze lachen.
‘Ik maak wel wat.’ Voordat ze kon reageren was hij al verdwenen.
De muziek bracht steeds meer mensen rondom haar in beweging. Helen benijdde hen. Ze zou ook wel willen dansen, maar dat kon ze niet, niet hier.
Soms als ze helemaal alleen thuis was, zette ze de muziek hard aan en liet ze zich helemaal gaan. Ze zwaaide haar armen ongecontroleerd alle kanten op, schudde haar hoofd wild heen en weer of draaide tientallen rondjes om haar as als een prima ballerina om vervolgens draaierig ergens neer te vallen. Het sloeg nergens op en je kon het ook geen dansen noemen.
Ze kreeg een stoot van een ellenboog. Een roodharige jongen verontschuldigde zich. Ze verwijderde zichzelf uit haar benauwde positie en ging tegen de muur naast de toog staan, die koel aanvoelde onder haar warme handen. Ze zag Owen staan aan de andere kant van de kamer, in gesprek met de blonde vrouw die eerder gevraagd had of hij met haar wilde dansen. Haar armen lagen rond zijn middel en terwijl ze lachte, gooide ze haar lange blonde haren overdreven naar achteren. Tot zover haar cocktail.

In de keuken draaide ze de dop van een fles cola en schonk een glas in. De fijne koolzuurbelletjes spatte aan het oppervlak van de donkerbruine drank uiteen. Ze nam een grote slok en zette het glas weer neer toen een onaangename geur, scherp en zoet haar neus prikkelde. Ze keek om zich heen terwijl ze snuivend de bron van de geur probeerde te ontdekken. De gesloten lamellen voor het keukenraam schommelden zachtjes heen en weer. Ze schoof één van de lamellen opzij. Het keukenraam stond open. Paulien stond op de galerij. Ze was in gezelschap van een kleine, dunne man met een lange paardenstaart en een net zo dunne vrouw met korte zwarte stekeltjes en een tatoeage in haar nek. De man hield een joint tussen duim en wijsvinger, nam een flinke trek en gaf hem aan Paulien.
‘Wie is die meid eigenlijk die met de hapjes rondloopt, ze lijkt me helemaal niet jouw type,’ hoorde ze de vrouw zeggen.
‘Dat is ze ook niet, allesbehalve dat. Ik ken haar van vroeger, we zijn samen opgegroeid, maar ik ben volwassen geworden en zij, tja, wat zal ik zeggen.’ Ze nam een trek van de joint, inhaleerde diep en liet de rook langzaam tussen haar lippen ontsnappen. ‘Ze is nogal…’
‘Saai?’ probeerde de vrouw terwijl ze de joint van haar overpakte.
‘Ja, en een moederskindje.’
Helen slikte.
‘Waarom heb je haar dan uitgenodigd?’
‘Dat weet ik eigenlijk niet, uit beleefdheid of zo.’
‘Of uit medelijden,’ opperde de vrouw.
‘Misschien wel, ik had eigenlijk niet verwacht dat ze ook echt zou komen.’
‘Is ze nog maagd?’ vroeg de man.
De twee vrouwen barsten in lachen uit.
Helen trok haar hand weg alsof ze zich brandde aan de lamellen. Ze kon niet geloven wat ze zojuist had gehoord. Ze wilde weg, de keuken uit, de flat uit, de stad uit. Wat deed ze hier! Ze wilde naar huis. Verdwaasd schudde ze haar hoofd. Nee, niet naar huis, echt niet naar huis. Ze kon het haar moeder al horen zeggen: ik heb toch gezegd dat je beter niet kon gaan.
Ze deed een stap achteruit en staarde naar de grond. Hoe kon Paulien zo over haar praten, haar zo belachelijk maken. Wat had ze haar misdaan. Waar had ze dit aan verdiend.
‘Hier ben je,’ hoorde ze Owen zeggen. ‘Ik ga je cocktail maken.’
‘Ik hoef geen cocktail,’ bitste ze.
‘Ho ho, niet zo onvriendelijk.’
Er kwamen meer mensen naar de keuken om drinken te pakken. Ze wilde weglopen, maar hij hield haar tegen. Helen vocht tegen de opkomende tranen. Ze draaide zich om zodat niemand haar gezicht zou zien.
‘Wat is er?’ vroeg Owen.
‘Niets, laat me met rust.’
Owen pakte haar bij haar arm en keek haar aan. ‘Wat is er gebeurd?’
‘Niets zeg ik toch. Laat me los.’
Maar hij liet haar niet los. Hij trok haar mee de keuken uit.
Tevergeefs probeerde ze zich los te maken uit zijn greep, maar hij had haar arm stevig vast. Hij nam haar mee de gang in, waar hij de deur van de logeerkamer opende, haar voor zich uit naar binnen duwde en de deur met zijn voet een zet gaf. Met een knal viel hij in het slot.

Wordt vervolgd

Dat is apenliefde deel vier

Heb je deel drie al gelezen of wil je bij het begin beginnen?

Bedenkelijk tikte Paulien tegen haar wang. ‘Het is een mooie jurk.’
‘Maar?’
‘Je draagt dit soort kleding nooit.’
‘Nee, dat klopt, maar ik wilde eens wat anders proberen.’
‘Maar voel je je er wel prettig in?’
Helen haalde haar schouders op. ‘Hij zit prima.’
‘Dat bedoel ik niet,’ zei ze terwijl ze zichzelf in een strakke, zwarte leren broek hees en een dieprode overslagtop met wijde mouwen en een strikceintuur aantrok. ‘Begrijp me niet verkeerd, hij staat je leuk, maar het is wel een vrij nette jurk en daarom misschien niet zo geschikt voor deze gelegenheid. Ik ben bang dat je je ongemakkelijk gaat voelen als je hem aantrekt.’
‘Mijn moeder vond de jurk uitdagend.’
Met een schamper lachje keek ze haar aan. ‘Je moeder heeft er echt geen verstand van. Je hebt toch wel iets anders bij je?’
Helen hield een spijkerbroek, een wit topje met dunne schouderbandjes en een simpel donkerblauw vestje omhoog.
‘Prima,’ zei Paulien terwijl ze haar zwarte haren in een hoge staart bond.
Helen opende de rits aan de zijkant van de jurk en stapte eruit. Ze vouwde hem netjes op en streek even over de zachte stof, zich afvragend of ze hem ooit zal dragen. Ze deed de andere kleren aan en haalde een borstel door haar haren, iets wat nog steeds een beetje vreemd aanvoelde nu ze niet meer zo lang waren. Paulien was in de badkamer geconcentreerd bezig haar wimpers te krullen met een wimpertang. Helen bleef even in de deuropening staan om naar haar te kijken. Het planchet onder de spiegel lag bezaaid met allerhande cosmetica verpakt in potjes, flesjes, sticks en doosjes. Helen had nog nooit haar wimpers gekruld, en een beetje mascara vond ze wel genoeg. Ze liet haar vriendin alleen en liep naar de woonkamer. De meeste studenten betaalden de hoofdprijs voor een kamer in een studentenhuis of deelden een studio met vrienden zodat het voor iedereen betaalbaar bleef, maar er waren altijd mensen die geluk hadden. De ruime flat waar Paulien woonde, was van haar tante die voor onbepaalde tijd naar Londen was vertrokken. De woonkamer was groot en licht met abstracte kunst in felle sprekende kleuren aan de muren. Er waren weinig meubels. Er stonden twee grote banken met een wit leren onderstel en een stoffen zitting in de kleur beige. Een lage langwerpige witte salontafel stond op een grijs vloerkleed. Er hing een lang wit dressoir met laden aan één van de muren en op een andere muur hing een enorme flatscreen-tv. Via een brede vierkante toog liep ze naar de keuken, wit en glimmend met in het midden een bar met zes metalen barkrukken. Ze bekeek de foto’s en kaarten die met magneten op de deur van een Amerikaanse koelkast waren bevestigd, ze waren duidelijk allemaal van haar vriendin.
Helen kon zich niet voorstellen hoe het was om alleen in deze grote flat te wonen. Ze kon zich überhaupt niet voorstellen hoe het was om alleen te wonen. Het leek haar vooral eenzaam en zelfs een beetje beangstigend. Daarentegen kon het misschien ook wel bevrijdend zijn. Niemand die haar vertelde wat ze wel of niet moest doen, niemand die voor haar bepaalde. Het was wel iets waar ze steeds vaker over nadacht, vooral als haar moeder weer eens onaangekondigd naar boven kwam of zich ongevraagd ergens mee bemoeide.
Ze liep naar de balkondeuren in de woonkamer en keek naar de vele lichtjes verspreid over de stad. Hier zou ze echter nooit gaan wonen, ze zou er niet kunnen aarden.
‘Help je me straks met de hapjes en zo?’ vroeg Paulien die achter haar verscheen met een flesje parfum in haar handen. Ze spoot een wolkje tussen haar decolleté, draaide zich op haar tenen om en wenkte haar. ‘Kom, dan laat ik je even zien waar alles staat.’

Word vervolgd deel vijf