De eerste stappen

Het is nu een week of drie geleden dat ik mezelf min of meer heb vrijgemaakt voor een nieuw schrijfavontuur. Het verhaalidee wat toen vrijwel meteen door mijn hoofd begon te spoken, kreeg daarna in razendsnel tempo steeds meer vorm en ik kan nu wel zeggen dat de basis is gelegd. De grote lijnen zijn uitgedacht en uitgeschreven.
Ik heb me de afgelopen week volledig gestort in de research, want ook al schrijf ik fictie, dingen moeten wel kloppen en geloofwaardig zijn. Ik heb dan ook meerdere interessante gesprekken gehad met ervaringsdeskundigen. Allemaal hebben ze met plezier uitgebreid de tijd voor me genomen en aangeboden me in de toekomst te helpen mocht ik nog meer willen weten. Ze hebben me nu al enorm geholpen en daar ben ik erg dankbaar voor.
Omdat het verhaal in mijn hoofd zit, er steeds meer bijkomt en ieder personage me van alles te vertellen heeft en dat soms op de raarste momenten, wordt het soms een beetje een chaos in mijn koppie. Ik krabbel dus regelmatig wat in een opschrijfboekje, gebruik een dictafoon als ik aan het wandelen ben, maak soms wat foto’s hier en daar en heb thuis een hele tijdlijn gemaakt met stickers en post-its zodat ik het overzicht kan houden.
En nu moet ik aan de gang. Dat wat in mijn hoofd zit moet op papier komen, best een hele uitdaging kan ik je zeggen.
Ik heb hierover gesproken met mijn oud schrijfdocente Kathy Mathys. Zij is naast docente ook journaliste, recensente en auteur. Recentelijk is haar tweede boek Verdwaaltijd gepubliceerd. Zij gaf me een aantal goede tips waaronder: beginnen! Research kan ook tijdens het schrijven. Voorzichtig heb ik nu dan ook de eerste stappen gezet. Een tweede goede tip: wees niet te perfectionistisch, alles kan nog aangepast worden. Dat is een lastige, want ik ben een perfectionist en ik vind het altijd moeilijk om door te gaan als ik nog niet helemaal tevreden ben over hetgeen ik al geschreven heb. Ik ga in ieder geval mijn best doen en wat ik vooral ga doen is GENIETEN. Dat doe ik nu al. Ik heb nog nooit zo’n plezier gehad in het schrijfproces.

Opheldering

Hallo volgers,

Na mijn vorige bericht heb ik begrepen dat er bij sommigen wat verwarring is ontstaan. Men dacht dat ik (ook) een pauze nam van schapengeblaat, maar nee hoor, dat is zeker niet het geval. Ik zal nog steeds mijn avonturen als schapenvrouwtje met jullie delen. Ik heb er zojuist nog een nieuw bericht op gezet. Het is ook niet zo dat ik helemaal niets meer op deze site zal zetten, ik moest alleen stoppen met het laatste vervolgverhaal om ruimte te maken voor iets anders. Deze keuze heeft zelfs nu al zijn vruchten afgeworpen. Ik ben al druk bezig met het onderzoeken van een verhaalidee! Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed, wat een goed teken is. Het geeft me in ieder geval energie en het is leuk om research te doen. Ik ga hier echt mijn tijd voor nemen en ik ga ervan genieten, dat is nu het belangrijkste, gewoon genieten van de reis en niet denken aan het einddoel. To be continued …

Pauze

Beste volgers,

 

Ik trek de stekker er even uit.

Ik stop voorlopig even met het delen van mijn schrijfsels.

De voornaamste redenen hiervoor zijn het gebrek aan plezier, het gebrek aan inspiratie en ook het gebrek aan wilskracht om het verhaal waar ik nu mee bezig ben en waar jullie al enkele delen van hebben gelezen af te maken. Het korte verhaal Dat is apenliefde. Ik wil niet doorgaan en een verhaal neerzetten waar ik zelf niet tevreden over ben. Daarnaast wil ik mijn hoofd leegmaken. Er broeit iets, een idee, misschien wel meerdere, die nog erg vaag zijn, maar die ik op mijn gemak wil onderzoeken zonder dat ik me nog moet bezighouden met iets anders, een ander verhaal en personages die toch niet echt tot leven komen in mijn hoofd, dus ook niet op papier. Sommigen van jullie zullen dit erg jammer vinden, dat weet ik, sorry daarvoor, maar ik moet deze keuze voor mezelf maken.

 

Hopelijk tot ziens, liefs en groetjes Sabine

Uitgelicht door de Schrijversacademie

Een paar weken geleden kreeg ik van de Schrijversacademie een e-mail. Ik was als student uitgelicht voor de nieuwsbrief en kreeg de vraag of ik mee wilde werken aan een klein interview. Natuurlijk wilde ik dat! Gisteren kwam de nieuwsbrief uit. Het is een leuk stukje geworden. Ik hoop dat het veel mensen zal inspireren ook een opleiding aan de Schrijversacademie te beginnen. Het is leerzaam, inspirerend, motiverend en zeer de moeite waard.

 

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht 1

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht 2

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht

Terug in de tijd …

In 2007 bracht ik een Engelstalig boek uit in eigen beheer:

Wat oorspronkelijk alleen was bedoeld voor mijn idool Josh Groban, werd een klein succes!

Ik ontdekte de Amerikaanse zanger Josh Groban toen ik op een avond naar de serie Ally McBeal keek, waarin hij een gastrol had. Toen hij begon te zingen, viel mijn mond letterlijk open. Zijn muziek is een inspiratie voor velen en zo ook voor mij. Ik was direct een fan!

Als fan wilde ik hem op een speciale manier bedanken voor zijn bijdrage in de wereld van muziek. Ik besloot daarom een boek voor hem te maken over mijn avonturen als fan in de vorm van gedichten, andere teksten en foto’s. Natuurlijk wilde ik hem dit uiteindelijk ook overhandigen, maar dat was van latere zorg. Ik begon…

‘But then there was a man. A man with a voice and his name was Josh Groban. He just sang a song and everything changed. I was reborn.’

Terwijl ik bezig was met dit project, liet ik op een goede dag mijn hondje uit. Destijds woonde ik nog in de binnenstad van Den Bosch. Ik liep in de buurt van het Brabants Dagblad, toen ik aangesproken werd door een vreemde man met een grote baard. Ik weet nog dat ik dacht: wat moet die rare vent nu van me? De man bleek heel erg vriendelijk. Hij zei dat hij mij regelmatig met mijn kooikerhondje zag lopen als hij aan het werk was. Het bleek dat hij net zo gek was op kooikerhondjes als ik. Ik vroeg hem waar hij dan werkte en hij wees naar het gebouw van het Brabants Dagblad.
‘Ow wat leuk!’ riep ik. ‘Daar zou ik ook wel willen werken.’
Hij begon te lachen en vroeg mij of ik schreef. Ik begon te vertellen over mijn project, waarna hij zich aan mij voorstelde en mij zijn kaartje gaf. Als ik klaar was, wilde hij dat graag weten.

Soms denk ik wel eens dat dat het moment is geweest dat de zogeheten bal is gaan rollen. Het gaf me een goed gevoel dat er iemand was die het interessant vond wat ik deed. Dat gevoel ga je uitstralen en uitdragen en er komt iets op gang. Het universum werkt ineens mee op een manier die je nooit voor mogelijk hield.

Natuurlijk zat ik door het schrijven van mijn boek en het volgen van nieuws over Josh op verschillende forums, overal met mijn neus bovenop. Ik hield alles in de gaten. Dankzij een mede-fan kreeg ik de uitzonderlijke kans om Josh kort te ontmoeten tijdens zijn Cd-presentatie in Berlijn. Daar had ik de mogelijkheid hem over mijn boek te vertellen. Hij vond het geweldig en hij was heel benieuwd naar het eindresultaat. Als dat geen motivatie is, dan weet ik het ook niet meer!

Er waren steeds meer mensen, andere fans van Josh, die geïnteresseerd raakten. Plotseling was dat wat ik maakte niet alleen voor mijn idool, maar ook voor zijn fans. Fans uit Nederland, Duitsland en zelfs Amerika! Er was een kleine uitgeverij die het uit wilde geven, maar het was zo’n persoonlijk project dat ik besloot het in eigen beheer te houden. Ik kwam in contact met een Amerikaanse fan die heel graag mijn boek wilde redigeren. Dat was natuurlijk geweldig! Samen met mijn vader ontwierp ik de cover en toen ik een eerste oplage had laten drukken, belde ik de journalist. Het verhaal rondom mijn project kwam groots in het Brabants Dagblad te staan.

Niet lang daarna werd ik door iemand van Omroep Brabant Radio gebeld. Hij wilde mij graag telefonisch interviewen tijdens de uitzending. Het interview werd vlak na mijn boekpresentatie afgenomen.

De redactie van Omroep Brabant televisie, die toevallig net bezig was met een item over ‘het fan zijn’, kreeg er ook lucht van en zo zat ik op een goede dag ook met een cameraploeg in mijn huiskamer. Het moest niet gekker worden!! Maar dat werd het wel…

Want dat waar ik zo hard voor gewerkt had, gebeurde!! Ik mocht mijn boek, na het concert in Amsterdam, persoonlijk aan mijn idool overhandigen. Mijn doel was bereikt! Mijn droom was uitgekomen!

Josh signeerde één van mijn boeken voor mij. Hij schreef:

‘You wrote a book! How cool is that?! I’m deeply flattered and honored to have a fan like you. Thank you!’