Signaaltrompet

Er klinkt luid getoeter, een aankondiging.
De meerkoet rent razendsnel, klapperend met zijn vleugels over het water, trekt een opspattend spoor door het net nog zo gladde oppervlak.
Met zijn scherpe snavel laag vooruit gestoken trekt hij fanatiek ten strijde, overtuigd van zijn eigen kracht om de vijand neer te halen.

© S. Van Deudekom

Ergernis nummer 1

Lang geleden was er een persoon of misschien waren het meerdere personen, dat weet ik niet, die een briljant idee hadden. Het idee werd heel goed ontvangen en het werd ontworpen. Inmiddels is dat idee van toen wereldwijd verspreid en uitgebreid. Het is onze befaamde prullenbak, kliko, afvalbak, vuilcontainer of hoe je het dan ook noemen wilt, bedoeld om onze  aarde zo schoon mogelijk te houden. Je vindt ze buiten op straat, in je achtertuin of onderin je aanrechtkastje. Iedereen weet waar ze voor bedoeld zijn….toch? Hoe komt het dan toch dat het vuil niet in, maar rondom prullenbakken, in bosjes, op straat, in sloten, langs snelwegen in de berm, overal ligt! Waarom zorgen we zo slecht voor onze mooie wereld…
Er komt een moment dat er een ommekeer komt, dat de aarde klaar is met protesteren en het op geeft. Dat gaan velen van ons waarschijnlijk niet meer meemaken, maar op een dag zal een stukje onbevuilde en ongeschonden natuur slechts een herinnering zijn aan wat ooit was…

image

Wandeling

In stilte volg ik het zachte, natte pad dat zwak verlicht wordt door het schijnsel van de maan. Ik voel de koude mist op mijn gezicht, kijk naar de vrolijk bewegende rode lampjes tussen de bomen en hoor geritsel van pootjes in het hoge gras. Niets anders dan rust zo vroeg in de ochtend. Ik denk aan jullie, tegen wie ik niets meer zeggen kan. Niets meer dan sprekende gedachten die niet meer beantwoord zullen worden, niet meer in dit leven, misschien daarna… Langzaam maakt donker plaats voor schemer, het einde van de wandeling nabij. Ik stamp mijn laarzen schoon, de hondjes schudden druppeltjes uit hun vacht en in de verte fluit een merel: het is tijd voor een nieuwe dag!

 

 

Copyright: S. van Deudekom

Ik herinner mij…

Ik herinner mij dat ik als klein meisje in een hoekje van de woonkamer met mijn poppenhuis en playmobil speelde. Mijn poppenhuis had een échte deurbel en de lampjes in de kamers met ieniemienie lampenkapjes konden allemaal branden. Er stonden meubels in, die ik iedere keer weer ergens anders neerzette. Ik hield van verandering. In mijn poppenhuis woonde een gezin met kinderen en o, wat hadden die het goed! Voor het huis hadden ze een eigen speeltuin met een wip, een glijbaan en draaimolen. Er waren paarden, varkens met biggetjes en kippen met kuikentjes en natuurlijk was er een hond. Het was er echt een gezellige boel. Uren speelde ik ermee, geconcentreerd en helemaal van de wereld. Mijn moeder had geen kind aan mij.

Later stond op precies diezelfde plek mijn vaders computer, een MS-DOS, heette dat. Zo’n lelijke grote kast met floppydisks. Ik weet nog dat ik daar zo nu en dan spelletjes op deed zoals Alley Cat, een poesje wat allerlei opdrachten moest uitvoeren zonder verslonden te worden door een kwaadaardige hond of te verzuipen in een kom met vissen. Ik hoor het repeterende muziekdeuntje nog naklinken in mijn hoofd. Wat een mens al niet onthoudt aan onzin.

Maar goed, mijn poppenhuishoekje was veranderd in een computerhoekje. Ik probeerde me laatst dat moment te herinneren dat ik plotseling te oud was voor mijn poppenhuis en deze opgeruimd werd. Ik kan het me echt niet voor de geest halen. Ik vraag me af hoe ik me voelde op dat moment. Misschien maakte het niet meer uit omdat ik nu ook mijn barbiepoppen had waarmee ik speelde. Zij gingen de weide wereld in, vertoefden zomers in de tuin, zwommen in het heldere water van de vijver waar oranje goudvissen aan hun teentjes knabbelden. Tot ik ook daar te oud voor werd, spelen als een kind. Nu was ik een jong tienermeisje, dat met een dikke bruine boekentas tussen haar zwart rubberen snelbinders geklemd, iedere dag naar de middelbare school fietste, waar ik met mijn jampotglazen niet bepaalt in de smaak viel. Maar als ik van school naar huis reed en helemaal alleen was, fantaseerde ik stiekem dat mijn fiets een paard was en dat ik galoppeerde door de bossen. In mijn beleving was dat ook echt zo. Op die momenten ritselden de boombladeren in de wind, bonkten de hoeven in het zand. Ik kon het zweet van het paard ruiken. Wat was ik toen goed in visualisatie! Maar hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het wordt. Het leven hakt erin. Geen tijd meer voor verzinsels, weg met die fantasieën, of toch niet.

Soms als ik in de stad ben en langs een speelgoedwinkel loop, ga ik naar binnen, alleen maar om te kijken naar het playmobil en de barbiepoppen. Daar is het allemaal mee begonnen, het verzinnen van verhaaltjes en later het verwoorden ervan op papier. Er zullen tijden zijn dat het moeilijker is maar verdwijnen zal het nooit, want bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Creativiteit

Creativiteit is mijn levenslust.
Toch blijf ik soms maar ronddraaien en krijg ik er geen vat op.
Misschien sta ik wel gewoon stil, is het mijn verhaal dat om míj heen draait en spelen mijn personages een spel: ‘Pak ons dan! Jij bent de enige die het kan!’ roepen ze met z’n allen. ‘Zonder jou blijven wij eeuwig dwalend!’

Uitgelicht door de Schrijversacademie

Een paar weken geleden kreeg ik van de Schrijversacademie een e-mail. Ik was als student uitgelicht voor de nieuwsbrief en kreeg de vraag of ik mee wilde werken aan een klein interview. Natuurlijk wilde ik dat! Gisteren kwam de nieuwsbrief uit. Het is een leuk stukje geworden. Ik hoop dat het veel mensen zal inspireren ook een opleiding aan de Schrijversacademie te beginnen. Het is leerzaam, inspirerend, motiverend en zeer de moeite waard.

 

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht 1

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht 2

Nieuwsbrief mei 2014 uitgelicht