• Sabine

    Sabine

    Schrijft, publiceerde 'Reflections of a brainjoshed mind', fantaseert en droomt, leest veel, fotografeert, Josh Groban fan, is gek op haar hondjes en schaapjes, houdt van de natuur, vindt sushi overheerlijk en mams kip het allerlekkerst.

    Bekijk volledige profiel →

  • Gepubliceerd

  • Voer je emailadres in en ontvang een mail als er een nieuw bericht op mijn website wordt geplaats

    Doe mee met 641 andere volgers

Onuitgepakt

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Daarnaast de envelop.
Anne schoof haar stoel aan en streek zorgvuldig haar rok glad.
Het was stil in huis. Het enige wat ze hoorde, was de ventilator van de oven. Op haar bord, lag een vers gebakken croissant, net als toen, maar deze keer was hij niet opengesneden en bestreken met roomboter en aardbeienjam.
Ze nam een slokje van de vers geperste sinaasappelsap. Met samengetrokken gezicht zette ze het glas weer neer en reikte naar de ietwat vergeelde envelop. Voorzichtig maakte ze hem open.
De glanzende hartvormige kaart, deed haar lichtjes huiveren.
Eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig… haar hartslagen volgden elkaar snel op.
Ze draaide de kaart om en staarde een moment naar de tekst zonder echt te lezen. Er waren uitgelopen letters, twee om precies te zijn. Zachtjes streek ze er overheen.

Gefeliciteerd met je zesendertigste verjaardag, liefste. Op naar de veertig! Sorry, ik moest het toch even zeggen, haha. Je weet dat ik normaal heel slecht ben in verrassingen, maar deze keer is het me gelukt! Ik weet zeker dat je heel blij zult zijn met dit speciale cadeau. Ik hou van je, nu en voor altijd. Kusjes overal, Maurice.

Anne drukte de kaart tegen haar hart, zocht naar zijn ogen, zijn liefdevolle blik. Haar woorden waren niet meer dan een fluistering, toen ze hem bedankte. Ze had werkelijk geen idee wat hij voor haar had gekocht, maar wel dat hij het met liefde voor haar had uitgezocht. Nu was het tijd om het uit te pakken, vond ze.
Ze nam het cadeau in haar handen, bekeek het onderzoekend van alle kanten en schudde het zachtjes heen en weer, voordat ze het op haar schoot zette. Haar vingers gleden over het rode lint. Rood, van de liefde, dacht ze en alsof ze zich gebrand had, zette ze het cadeau vlug terug op tafel.
‘Ik wacht nog even,’ zei ze zacht zonder naar hem te kijken en ze stak haar mes in de croissant. Stukjes bladerdeeg sprongen omhoog en vielen naast haar bord op het tafelkleed.
Het was nog steeds hetzelfde katoenen tafelkleed, beige met een donkerbruin streepje. Ze hadden het jaren geleden samen uitgezocht, al zag Maurice er het nut niet zo van in. Hij had liever placemats. Dat vond hij makkelijker. Daar kon gewoon een doekje overheen, maar zij vond een tafelkleed gezelliger, huiselijker.
Het geluid van de klok in de woonkamer verbrak de stilte. Ze kromp ineen en telde elf slagen.
De knokkels van haar hand werden wit, het mes trilde. Plotseling werd ze misselijk.
Ze hoorde weer die doffe klap gevolgd door het geluid van brekend servies op de tegelvloer.
Tranen trokken sporen over haar wangen en spatte op de kaart uiteen.
Geschrokken pakte ze een servet en depte haar verdriet weg. Nog een uitgelopen letter erbij…
‘Anne? Ik heb aangebeld, maar je deed niet open.’
Het viel Anne op hoe warm de hand van haar moeder was, die op haar schouder rustte, maar misschien was zij wel gewoon heel koud, ze wist het niet, maar het bracht haar terug naar nu.
‘Gefeliciteerd schat.’
‘Dankjewel mam.’
Er volgde een korte stilte.
Anne pakte de fotolijst, drukte er zacht een kus op en zette het samen met het cadeau naast het brandende kaarsje op de kast.
‘Pak je het niet uit?’ vroeg haar moeder.
Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, misschien volgend jaar, als ik veertig word.’

Copyright: S.van Deudekom